( 693 ) 



Reeds Molengraaff achtte het niet geheel zeker, of men hier wel 

 met echte schisten te doen heeft. Deze gesteenten zijn vertegenwoor- 

 digd door de volgende typen : zoisiet-epidoot-amphiboliet, epidoot- 

 zoisiet-amphiboliet, zoisiet-amphiboliet en saussuriet-aktinolith-schist. 

 Uit tal van gegevens is den schrijver na gebleken, dat er een niet 

 te miskennen verwantschap tusschen deze gesteenten en de diorieten 

 bestaat. Terwijl de veldspaten een verandering in epidoot en zoisiet 

 hebben ondergaan, vindt men wat de hoornblende betreft, nog spo- 

 ren van het oorspronkelijke mineraal. behouden. De schrijver aarzelt 

 dan ook niet tot het besluit te komen, dat de bedoelde amphibolieten 

 niet archaeïsch zijn, maar eerst in jongeren tijd uit eruptieve gesteen- 

 ten zijn ontstaan. De verhandeling geeft blijk van een groote bele- 

 zenheid van den schrijver. 



De ondergeteekenden bevelen de opname van dit werk in de ver- 

 handelingen der Akademie aan. 



Gr. A. F. Molengraaff. 



C. E. A. Wichmann. 



Physiologie. — De Heer W. Einthoven biedt mede namens den 

 Heer W. A. Jolly een mededeeling aan: „Over de electrische 

 reactie van het oog op lichtprikkels van verschillende inten- 

 siteit". 



Hoewel de door Holmgren ontdekte electrische reactie van het 

 oog door een aantal onderzoekers na hem nader is bestudeerd, is er 

 tot nog toe geen stelselmatig onderzoek verricht naar den vorm der 

 electriciteitsbe weging, die door prikkels van zeer uiteenloopende sterkte 

 wordt veroorzaakt. Toch kan, zooals wij hieronder hopen aan te 

 toonen, een dergelijk onderzoek er niet onbelangrijk toe bijdragen, 

 de retina-stroomen beter te leeren begrijpen. 



Wij hebben bij ons werk uitsluitend van geïsoleerde kikvorschen- 

 oogen gebruik gemaakt. Daarbij stelde eenerzijds de snaargalvano- 

 meter, die voor de netvliesstroomen ontegenzeggelijk het gevoeligste 

 meetinstrument mag worden genoemd, ons in staat een zeer zwakke 

 electriciteitsontwikkeling te registreeren, zooals door licht van uiterst 

 geringe sterkte wordt te voorschijn geroepen en anderzijds hebben 

 wij door toepassing van een doelmatig lenzenstelsel getracht licht van 

 zoo groot mogelijke intensiteit op de retina van het te onderzoeken 

 oog te vereenigen. Met behulp van een spectroscopische inrichting 

 werden de stralen van den krater eener booglamp, — dringende door 

 een dicht daarbij geplaatste collimatorspleet, — in een spectrum 



47* 



