( 695 ) 



gebruikelijke wijze gecompenseerd en de verbindingen met het 

 meetinstrument zijn op zoodanige wijze aangebracht, dat een stroom, 

 die van de cornea door den galvanometer naar de achtervlakte van 

 het oog is gericht, het snaarbeeld boven waarts doet uitslaan. De op 

 deze wijze gerichte actiestroom moge positief, de tegengesteld gerichte 

 negatief heeten. 



Wordt een momentane verlichting aangebracht, dan ziet men na 

 een latent stadium een kleinen negatieven voorslag, onmiddellijk 

 gevolgd door een boven waats gerichte snaarbeweging. Nadat de 

 kromme een vrij spitsen top bereikt heeft, daalt zij eerst snel, daarna 

 langzamer, om lang voordat zij weer tot de O-lijn is afgedaald, 

 opnieuw te stijgen. Deze laatste stijging begint een paar seconden 

 na de verlichting, terwijl eerst geruimen tijd later de kromme haar 

 tweede maximum bereikt, dat dikwijls veel hooger is gelegen dan de 

 eerst beschreven spitse' top. Ten slotte daalt de kromme langzaam 

 naar de O-lijn terug. 



Wordt de bestraling eenigen tijd volgehouden, dan ziet men op 

 het oogenblik, dat de verduistering intreedt, na een latent stadium 

 een nieuwe stijging der kromme, een verduisteringsgolf, die des te 

 hooger wordt, al naar mate de verlichting langer heeft geduurd. 



De samengesteldheid van den vorm dezer krommen in 't algemeen 

 en ook het merkwaardige verschijnsel, dat men zoowel bij de ver- 

 lichting als bij de verduistering van het oog een positieven actiestroom 

 waarneemt, doen het vermoeden ontstaan, dat in het oog twee of 

 meer verschillende processen plaats grijpen, die gedeeltelijk na elkander 

 maar ook gedeeltelijk gelijktijdig tot stand komen en aldus, minder 

 of meer ineen vloeiende, den samengestelden vorm der electrische 

 reactie bepalen. 



Het nader onderzoek bevestigt dit vermoeden en indien gebruik 

 wordt gemaakt van of zeer zwak óf zeer sterk licht, schijnt het 

 zelfs mogelijk te zijn een scheiding der boven onderstelde processen 

 tot stand te brengen. De verschijnselen worden op de eenvoudigste 

 wijze verklaard, wanneer men aanneemt, dat het aantal processen 

 drie is, terwijl zij óf aan een zelfde substantie óf elk aan een andere 

 substantie gebonden kunnen zijn. Gemakshalve zullen wij van drie 

 substanties spreken, en terwijl wij voorloopig nog geen poging 

 wenschen aan te wenden, om ze in het oog anatomisch nader te 

 definieeren, zullen wij liever trachten hieronder haar eigenschappen 

 te beschrijven en de voorwaarden te vermelden, waaronder haar 

 werking zoo goed mogelijk onvermengd voor den dag komt. 



De eerste substantie. 



De door ons als „eerste" gequalificeerde substantie reageert sneller 



