( 696 ) 



dan de beide andere. Bij verlichting doet zij het snaarbeeld beneden- 

 waarts, bij verduistering boven waarts uitwijken. Haar werking kan 

 moeilijk geheel zuiver worden verkregen, maar deze treedt toch in 

 een aan het licht geadapteerd oog, — dat kortheidshalve „lichtoog" 

 mag worden genoemd, l ) — sterk op den voorgrond, en wel des te 

 meer, al naar mate het oog intensiever bestraald is geworden. 



Uit den aard der zaak kan bij een lichtoog de verduisterings- 

 prikkel zeer sterk worden genomen en men ziet dan ook, dat een 

 van te voren lang met zeer sterk licht bestraald oog, dat plotseling 

 wordt verduisterd, een machtig positief potentiaalverschil ontwikkelt. 

 De aldus veroorzaakte opwaartsche snaarbeweging kan evenwel niet 

 lang van duur zijn, daar door de verduistering het lichtoog in een 

 donkeroog begint te veranderen en derhalve het effect onzer l ste 

 substantie niet meer zoo duidelijk voor den dag kan komen. 



Hoewel in het lichtoog de omstandigheden minder gunstig zijn 

 voor den verlichtings- dan voor den verduisteringsprikkel, is het toch 

 zeer wel mogelijk eerstgenoemden aan te brengen. Vooreerst kan 

 men de intensiteit van het licht, dat in een oog straalt, plotseling 

 versterken, en ten tweede kan men een lichtoog gedurende korten 

 tijd verduisteren, zoodat het nog niet tot een donkeroog is geworden 

 en het dan plotseling met licht bestralen. 



De tweede methode geeft betere resultaten dan de eerste en wij 

 bezitten een aantal krommen, waarbij na kortdurende verduistering 

 van een lichtoog een sterke lichtprikkel werd toegepast. De verlichtings- 

 golf is dan stijl benedenwaarts gericht en bereikt het aanzienlijke 

 bedrag van 120 tot 130 Mikrovolt. Wel is waar wordt zij onmiddellijk 

 door een opwaartsche snaarbeweging gevolgd, doch deze laatste is 

 slechts klein, vergeleken bij de krachtige opwaartsche beweging, die 

 in gelijke omstandigheden door een donkeroog wordt te voorschijn 

 geroepen. 



De tweede substantie. 



De tweede substantie reageert minder snel dan de eerste. Bij 

 verlichting drijft zij het snaarbeeld met matige snelheid bovenwaarts, 

 terwijl zij het bij verduistering langzaam doet dalen, en derhalve bij 

 de aanwending van gelijksoortige prikkels potentiaal-verschillen 

 ontwikkelt, welke aan die der eerste substantie tegenovergesteld zijn. 

 Haar werking komt nagenoeg onvermengd te voorschijn in een don- 

 keroog, dat gedurende korten tijd door zwak licht wordt bestraald. 

 Laat men bij de beschijning met licht van zeer geringe intensiteit 



] ) Een aan de duisternis geadapteerd oog moge „donkeroog" heeten. Beide 

 benamingen zijn analoog aan die van „lichtvorsch" en „donkervorsch", welke 

 algemeen gebruikelijk zijn. 



