( 752 ) 



merkelijk overtreft, zijn de blauwe banden in het tralie-spectrum 

 niet meer te bepalen. 



§ 16 B. Bandenpaar in 't rood; wij noemen deze R x en R^. 



1) Bij —193° is R^ = 691,7 en ^ = 693,1, de in het tralie- 

 spectrum gemeten afstand 1,38 fx [i. 



Lijn R 1 : Veldvrije breedte 0,065 \a\i. Bij 23 kgs. begint men een 

 triplet te zien, hetgeen bij 18 kilogauss nog niet goed zichtbaar werd ; 

 linkerlijn (roode zijde) niet scherp gescheiden van middelste lijn, te 

 zamen vormende zware lijn, 0,10^ breed; rechterlijn (violette zijde) 

 van middelste lijn gesplitst op afstand 0,09 mi. Bij 26,5 kgs. splitst 

 het triplet zich verder, waarbij de afstand aan weerszijden 0,11 mi wordt. 



Bij 36 kgs. is de linkerlijn sterk, de middelste lijn wellicht nog 

 sterker, niet scherp gescheiden, afstand 0,165 /lui; de rechterlijn zwak, 

 0,14 mi van middelste lijn verwijderd. 



Lijn R 7 : Yeld vrije breedte 0,055 ^i. Bij 23 kgs. triplet; linkerlijn 

 niet gescheiden van middelste lijn, te zamen vormende zware lijn 

 0,075 f/fi breed ; rechterlijn van middelste lijn gesplitst op afstand 

 0,07 fiji. Bij 26,5 kgs. splitst het triplet zich verder, afstand 0,08 

 en 0,09 respectievelijk. 



Bij 36 kgr. is de linkerlijn vrij sterk, nog eenigszins met de mid- 

 delste lijn samenhangend, op een afstand 0,115 ii\i\ de rechterlijn zwak, 

 duidelijker van middelste lijn gescheiden op een afstand 0,15 fui. 



In al deze gevallen waren de laterale componenten circulair ge- 

 polariseerd in omgekeerden zin ; daar de middelste lijn bij geen der 

 beide standen van het k war tgolfp laatje verdween, kon zij niet cir- 

 culair gepolariseerd zijn; een lineaire polarisatie kon reeds om 

 redenen van axiale veldsymmetrie niet plaats hebben. Het is hier nog 

 niet de plaats de verklaring van dit eigenaardige verschijnsel na te 

 gaan ; wellicht berust het slechts op onvoldoende oplossing der bin- 

 nenste lijnen van een quadruplet. x ) Een magnetische verplaatsing 

 der middelste lijn t. o. van haren veldvrijen stand 2 ) kon niet wor- 

 den geconstateerd ; in geen geval bedroeg zij meer dan 1 a 2 

 hondersten ^. 



Er is in dit geval geen reden de evenredigheid der splitsing met 

 de veldintensiteit te betwijfelen (verg. de tabel in § 17). 



2) Bij — 79° waren de banden reeds aanmerkelijk verbreed en 

 verwaterd zoodat het dikke robijnplaatje moest worden onderzocht, 

 waarin het licht 7 mm. in de asrichting doorliep. 



x ) Verg. H. Kayser, Handb. d. Spectroscopie, 2 p. 655, Fig. 52. — Iets derge- 

 lijks werd ook somtijds waargenomen bij het sextuplet van D 2 . 

 2 ) verg. P. Zeeman, Versl. Afd. Nat. 16 p. 618. 1908, 



