( 774 ) 



Karakteristiek voor de normale kopie bij normale belichting en 

 ontwikkeling is : dat men bij schuin reflekteerend licht op de plaatsen 

 van grootere dichtheid een doffer opperlak ziet dan op de helderste 

 plaatsen. De oorzaak hiervan is toe te schrijven aan het voorkomen 

 van gerednceerd-zilverhaloïd-korrels direkt onder het vrije oppervlak. 



Ligt het beeld tegen het vrije oppervlak dan kan dat een opper- 

 vlaktebeeld genoemd worden tegenover een dieptebeeld, waarbij dit 

 niet het geval is. 



De oorzaak van het optreden van het oppervlaktebeeld is door 

 P. H. Eykman en mij 1 ) toegeschreven aan de oppervlaktespanning 

 der vochtige gelatine. Men kan dus een zilverhaloïd-gelatinelaag 

 opvatten als te bestaan uit een reeks van lagen, waarvan de bovenste, 

 d. i. diegene, welke aan het vrije oppervlak ligt, schijnbaar de 

 hoogste gevoeligheid en elke volgende daaronder liggende eene ge- 

 ringere bezit. De belichtingstijd noodig om met den ontwikkelaar het 

 begin van reductie zichtbaar te maken, de ,,Schwellenwert", is dus 

 naar de diepte schijnbaar toenemende ; die van de bovenste laag is 

 gelijk aan de ,,Schwellenwert" van de plaat zelve. We zullen deze 

 de ,,absolute Schwellenwert", die van de volgende lagen de „rela- 

 tieve" noemen. 



Ziet men ter verduidelijking verder af van de onderlinge ver- 

 schillen in lichtgevoeligheid der zilverhaloïdkorrels in één enkele 

 laag, waarop J. M. Eder 2 ) en J. Plener 3 ) gewezen hebben, van de 

 verschillen in grootte en vorm en van de topografische ligging der 

 korrels, dan kan de normale kopie voorgesteld worden, zooals fig. 1 

 in doorsnede en grafisch aangeeft. 



Men zou zich den beeldvorm van een gepolariseerde kopie kunnen 

 voorstellen te zijn, zoo als in fig. 2 is weergegeven. Bij geen enkel 

 fotografisch beeld blijkt mij deze verklaring te kunnen worden toe- 

 gepast, wel bij de chemigrafische procédé's, de katatypie en de zilver- 

 pigmentlij mdr uk. 



Bij sommige gepolariseerde kopieën, als het kontra-positief en 

 -negatief wordt eerst een normale kopie ontwikkeld, waarvan het 

 gereduceerde zilverhaloïd opgelost wordt en na een diffuse belichting 

 nogmaals ontwikkeld. Er ontstaat nu een dieptebeeld (fig. 3). Door 

 de diffuse belichting zal zijn basis, afgezien van geringe lichtabsorptie- 

 verschillen zich overal ongeveer even ver van het vrije oppervlak 

 bevinden. 



!) Drilde. Annal. d. Phys. 1907; Bd. 22; S. 119. 



2 ) J. M. Eder, Handb. d. Phot. 1902; Bd. III; S. 64. 

 Phot. News. 1883; p. 81. 



3 ) Phot. Korresp. 1882; S. 306. 



