( 784 ) 



alleen kenmerkt door een kontinu reduktieproces, ■ ligt het voor de 

 hand dit ook aan te nemen bij het gesolariseerde latente beeld. Toch 

 zijn er enkele verschijnselen, welke dit schijnbaar tegenspreken. 



Zoo veronderstelde W. Abney *) de vorming van een oxy bromide 

 en grondde deze gevolgtrekking op de waarneming, dat kaliumbichro- 

 maat, kaliumpermanganaat, perhydrol en enkele anorganische zuren 

 de solarisatie bevorderen De verdere door hem aangegeven solari- 

 satieverhinderende werking van reduceerende stoffen, als pyrogallol, 

 ferrosulfaat, ferrocyaankalium, nitrieten en sulfïeten zijn alleen beoor- 

 deeld naar het al of niet optreden der polarisatie en kunnen geheel 

 teruggebracht worden tot de verlangzaamde ontwikkeling. 



Lüppo-Cramer 2 ) acht de oxydatietheorie der solarisatie absurd. 

 Hij wijst op het solariseeren der plaat ook buiten toetreding van 

 zuurstof, en op de^ omstandigheid, dat al de agentien, welke de 

 solarisatie verhinderen, halogeen-absorbeerende stoffen zijn. Als karak- 

 teristiek voorbeeld haalt hij het zilvernitraat aan, waarvan de solarisatie- 

 storende werking, volgens hem, aan de halogeen-absorptie, niet aan 

 de oxydatie is toe te schrijven en beschouwt deze werking analoog 

 aan die van nitrieten, sulfïeten en van het hydrochinon. 



Deze opvatting is in strijd met zijne kritiek op de oxydatietheorie, 

 waarbij hij ook wijst op het kontinue halogeen verlies bij voortgezette 

 belichting van het zilverhaloïd en op zijne waarneming, dat broom- 

 zilver opheft, ja zelfs het geheele latente beeld kan opheffen 3 ). De 

 lialogeenabsoiytie moet dus de solarisatie bevorderen. De zooeven aan- 

 gehaalde bevordering der solarisatie van W. Abney is niet aan oxy- 

 datie, maar aan halogeenabsorptie toe te schrijven. 



Dat de oxydatie van de substantie van het latente beeld de sola- 

 risatie opheft, konstateerde J. M. Eder 4 ) met zijne chroomzuur- en 

 K. Schaum en W. Braun 5 ) met hunne ammoniumpersulfaat-reaktie. 

 Dat men hierbij werkelijk het verschijnsel der verlangzaamde ont- 

 wikkeling heeft, kon ik waarnemen door de vorming van een dof 

 oppervlaktebeeld. Ook toonde Lüppo-Cramer 6 ) aan, dat het zilver- 

 subhaloïd der PoiTEviN'sche fotochromieën door oxydatie eene regressie 



!) Proc. Roy. Soc. 1873; Vol. 27; p. 291 a. 451. 



2 ) Lüppo-Cramer. Phot. Probleme. 1907 ; S. 138. 



3 ) J. M. Eder, Jahrb. f. Phot. u. Repr. 1902; S. 481. 



4 ) Phot. Korresp. 1902; S. 647. 



J. M. Eder, Jahrb. f. Phot. u. Repr. 1903; S. 23. 



J. M. Eder, u. E. Valenta Beitrage zur Photochemie. 1904; II; S. 618. 



J. M. Eder, Handb. d. Phot. 1903; Bd. III; S. 828. 

 6 ) Phot. Mitt. 1902; S. 224. 

 6 ) Phot. Korresp. 1907; S. 439. 



