( 788 ) 



eene grootere lichtgevoeligheid optreden — m. a. w. heeft kwantitatief 

 dezelfde fotocheniische ontleding bij broomzilver met een geringere 

 lichtenergie-absorptie plaats dan bij het chloorzilver — bij de dicht-* 

 heidstoename der ontwikkeling ziet men juist het omgekeerde plaats 

 hebben, waarop H. en R. E. Liesegang 1 ), König") en Lüppo-Cramer 3 ) 

 wezen. Bedenkt men, dat chloorzilver een hooger oplossingsvermogen 

 bezit, resp. het vermogen bezit een grooter aantal ionen in oplossing 

 te brengen dan het broomzilver, dan is het te begrijpen, dat de 

 reduktie kwantitatief in meerdere mate per tijdseenheid kan plaats 

 hebben, niettegenstaande het chloorzilver een bestendigere verbinding 

 is dan het broomzilver. 



Bij het joodzilver zien we hetzelfde nog beter. De ontwikkei- 

 baarheid, resp. oplosbaarheid, is daarbij nog geringer, hetgeen meer- 

 malen tot cle ongemotiveerde gevolgtrekking aanleiding heeft gegeven 

 te zeggen, dat joodzilver minder lichtgevoelig is dan broomzilver, 

 terwijl men bij de daguerreotypie en het natte kollodionproces juist 

 het tegenovergestelde waarneemt ; daarbij toch wordt de voedings- 

 substantie voor de ontwikkeling van buiten af aangevoerd. Lüppo- 

 Cramer kon dan ook de ontwikkelaars als amidol-kaliumkarbonaat, 

 triamidophenol, diamidoresorcin en triamidoresorcin, w^elke bij broom- 

 zilvergelatine-platen een veel te groote reaktiesnelheid vertoonen, nog 

 bij joodzilver gebruiken. 



De hoogere lichtgevoeligheid, die men bij joodbroomzilverplaten 

 heeft tegenover de broomzilverplaten, waardoor de donkerste deelen 

 van het beeld beter doorgewerkt verkregen worden, kan dus geheel 

 toegeschreven worden aan de snellere kiemvorming van het joodzilver, 

 terwijl het broomzilver als voedingssubstantie voor den ontwikkelaar 

 dienst doet. Dit blijkt nog verder uit de optische sensibilisatie van 

 joodbroomzilverplaten. 



Terwijl het broomzilver zich zeer goed kleurgevoelig laat maken, 

 schijnt dit met joodzilver niet het geval, waarop J. M. Eder, 4 ) Lüppo- 

 Cramer 5 ) e. a. gewezen hebben. Toch laten beiden zich kleuren door 

 de optische sensibilisatoren, maar de joodbroomzilverplaat gedraagt 

 zich daarbij meer als een joodzilverplaat. 



i). Phot. Mitt. 1901 ; S. 362. 

 Phot. Wochenbl. 1901; S. 405. 

 J. M. Eder. Jahrb. f. Phot. u. Repr. 1902; S. 572. 



2 ) Phot. Korresp, 1903; S. 14. 



3 ) J. M. Eder. Jahrb. f. Phot. u. Repr. 1903; S. 401. 



4 ) J. M. Edee. Handb. d. Phot. 1906; Bd. I; T. 2; S. 269. 



5 ) J. M. Eder. Jahrb. f. Phot. u. Repr. 1903 ; S. 46. 



,„„'»„ 1904; S. 390. 

 Zeitschr. f. wiss. Phot. 1903; Bd. I; S. 17. 



