( 791 ) 



bijgevolg in het a-zïlversublialöid eene stof van grootere lichtgevoelig- 

 heid dan het zilverhaloïd. 



Wordt bij de sekundaire belichting de hoeveelheid van het oor- 

 spronkelijk aanwezige r;-zilversubhaloïd overschreden, dan krijgt men 

 weer een normale kopie. De kritische belichting is dus die sekun- 

 daire belichting, waarbij dezelfde hoeveelheid «-zilversubhaloïd gevormd 

 wordt als na de primaire aanwezig was. De beste gradatie van de 

 gepolariseerde kopie bij het Herschel-effekt krijgt men "dus, wanneer 

 men werkt met zwakkere lichtintensiteiten, zooals de proeven aangeven. 



De verbeterde stelling van H. Luggin zegt, dat bij eene bepaalde 

 lichtintensiteit de progressieve en de regressieve reaktie's bij het zilver- 

 haloïd in een evenwichtstoestand komen, indien niet het vrijgekomen 

 halogeen verwijderd wordt. Deze verwijdering van het halogeen, hetzij 

 door diffusie, hetzij door chemische sensibilisatoren is dus van over- 

 wegenden invloed op het tot stand komen van het Herschel-effect. 

 Het best geslaagde experiment verkrijgt men dus met eene emulsie, 

 die het vrijgekomen halogeen direkt absorbeert, of beter, indien men 

 de plaat tusschen de primaire en sekundaire belichting langeren tijd 

 bewaart, waardoor het vrijgekomen halogeen uit de emulsie diffun- 

 deert. Behandelen der plaat na de primaire belichting met een halo- 

 geenabsorbeerend middel, zooals W. Abney deed is nog eenvoudiger, 

 en we kunnen dus het door H. W. Vogel x ) aangegevene judson- 

 blauw als een waarschijnlijk analoog zich gedragende stof opvatten. 



Daarom werkt de directe ontleding van het zilverhaloïd met 

 reduktiemiddelen, zooals bij de proeven van J. Sterry en de figuren 

 5 en 6, waarbij dus het vrijgekomen halogeen gebonden wordt, zoo 

 gunstig op het Herschel-effect. 



P. Villard's mededeeling, dat niet alle emulsie's even geschikt 

 zijn voor dit experiment, is hiermede begrijpelijk. In de diverse 

 emulsie's heeft men toch (kwalitatief en kwantitief) verschillende 

 chemische sensibilisatoren. 



Eveneens wordt nu het wezen der verschijnselen bij de inter- 

 mitteerende belichting duidelijker. 



Dat het effect der ontwikkeling (daarom nog niet de fotochemische 

 ontleding) op het broomzilver-gelatine steeds iets geringer is dan die 

 bij dezelfde hoeveelheid kontinueele belichting werd door W. Abney 2 ), 

 K. Schwarzschild 3 ) e.a. waargenomen. Yele beginners in de foto- 

 ij H. W. Vogel. Handb. d. Phot. 1890; Bd. I; S. 221. 



2 ) Photography 1893; p. 682. 

 Phot. Archiv. 1893- S. 339. 

 J. M. Eder. Jahrb. f. Phol. u. Repr. 1894 ; S. 373. 



s ) Phot. Korresp. 1899; S. 171. 



