( 793 ) 



het a-zit versubhaloïd een roodgevoelige substantie is. Stelt men een 

 broomzilvergelatineplaat bloot aan de inwerking van een kontinu 

 spektrum, dan zal de ontwikkelbaarheid bij toenemende belichting 

 voortschrijden van het blauw naar het rood. Terwijl men na ontwik- 

 keling bemerkt, dat bij toenemende belichting de dichtheid der plaat 

 om en in het spektrale blauw toeneemt, verkrijgt het geel, oranje 

 en vooral het rood zelfs bij langere belichtingen siechts een zeer 

 geringe dichtheid. Het blijkt dus, dat de oorzaak, waarom de dicht- 

 heid van het beeld in het rood, geel en oranje niet kan toenemen 

 boven een maximum, dat zeer laag is, daarin ligt, dat het a-zilver- 

 subhaloïd zelf een veel hoogere roodgevoeligheid bezit dan het 

 zil verhal oïd, zoodat al heel snel een e ven wichtstoestand bereikt is, 

 waarbij in een progressief verloopend proces evenveel «-zilversub- 

 haloïd gevormd als vernietigd wordt. 



De substantie van het ontwikkelbare latente beeld wordt als iden- 

 tisch beschouwd met het fotohaloïd van M. Carey Lea. Hoe gedraagt 

 dit zich nu in rood licht? 



M. Carey Lea l ) stelde zijn rosakleurig fotohaloïd bloot aan de 

 inwerking van een spectrum; terwijl onder alle kleuren het fotoha- 

 loïd veranderde, bleef het in 't rood onveranderd : „In the red it 

 remained unchanged". Hieruit blijkt dus, dat de subhaloïdkiem van 

 het latente beeld een andere substantie moet wezen dan het fotoha- 

 loïd van M. Carey Lea. 



Het gedrag der RöNTGEN-stralen is van dat der andere lichtsoorten 

 verschillend. Volgens P. Villard, R. W. Wood, R. Luther en 

 W. A. Uschkoff vertoonen zij bij secundaire belichting geen Herschel- 

 effekt. Men kan dit niet toeschrijven aan totale ongevoeligheid van 

 het «-zilversubhaloïd tegenover de RöNTGEK-stralen. Wel hebben F. 

 Haüsmann 2 ) e. a. medegedeeld, dat RöNTGEN-stralen geen solarisatie 

 gaven, dat dus geene vorming van ^-zilversubhaloïd optrad, maar P. H. 

 Eykman 3 ) en later K. Schaum en W. Braun 4 ) ^konden aantoonen, 

 dat dit wel het geval is. Het a-zilversubhaloïd is dus ook gevoelig 

 voor RöNTGEN-stralen en het uitblijven van het Herschel-effekt moet 

 toegeschreven worden aan deze oorzaak, dat het zilverhaloïd voor 

 de RöNTGEN-stralen een evengroote of geringere ,,Sch wellen wert" 

 bezit dan de fotochemische induktie van het «-zilversubhaloïd. Bij 

 de röntgenografie zou dan door de intermitteerende belichting, afgezien 

 van de bij eiken slag opnieuw te overschrijden fotochemische induktie, 



i) Americ. Journ. of Science 1887 ; Vol. 33 ; p. 363. 



2) Fortschritte a. d. Geb. d. R.-Str. 1901 ; Bd. V ; S. 89. 



3) FoLtschr. a. d. Geb. d. R.-Str. 1902, Bd. V, Heft 4. 

 ±) Zeitschr. f. wiss. Phot. 1904; Bd. I; S. 382. 



