( 795 ) 



licht een sterk oxidatiemiddel x ) is en het is de vraag of de zooge- 

 naamde opheffing van de solarisatie door zilvernitraat niet eveneens 

 hieraan is toetesehrijven, dus een werkelijke ophefiing is. 



Laat men zilverhaloïden fotochemisch ontleden, dan bemerkt men 

 daarbij direkt den grooten invloed der korrelgrootte. Terwijl fijn- 

 korrelig chloor- of broomzilver zich snel ontleedt, het laatste in nog 

 snellere mate dan het eerste, blijft de direkt zichtbare ontleding bij 

 grofkorrelige zilverhaloïden daarbij achter. Door de gewijzigde stelling 

 van H. Lüggin is dit direct verklaarbaar. Aan de oppervlakte der zilver- 

 haloïdkorrel kan het vrijgekomen halogeen beter ontwijken, resp. 

 gebonden worden, in de korrel werkt het regressief, zoodat van 

 buiten naar binnen de progressie zal afnemen. 



Ook H. Luggin 2 ) wijst op hetzelfde bij joodzilver. Doch zelfs in 

 zeer fijn verdeelden toestand heeft de direkt zichtbare fotochemische 

 ontleding niet snel plaats. Het vrijgekomen jodium diffundeert door 

 zijn hooger atoomgewicht niet alleen langzamer, maar is bovendien 

 nog een vaste stof. Door absorptie van dit jodium b.v. door zilver- 

 nitraat, treedt direkt zichtbaar de fotochemische ontleding sneller op, 

 zoodat dus verklaarbaar is hoe een lichtgevoeliger zilverhaloïd toch 

 een minder vergevorderde fotochemische ontleding kan geven. 



De oppervlakte-ontleding van de zilverhaloïdkorrel wijst tevens 

 de plaats aan, dat hier ook de zetel van het latente beeld te vinden 

 is. Dit is nog te konstateeren uit verdere gegevens. Zoo gaan de door 

 W. Scheffer 3 ) ontdekte afzettingen der gereduceerde zilverhaloïden 

 steeds uit van de oppervlakte der zilverhaloïdkorrel, hetgeen uit 

 een door dezen gepubliceerd mikrofotogram blijkt. Verder wees Lüppo — 

 Cramer 4 ) op de afhankelijkheid van de kwantiteit der kleurstof bij 

 de optische sensibilisatie van het te kleuren oppervlak (van de korrel- 

 grootte), bij chloor- en broomzilver. 



Is er op gewezen, dat men bij het optreden der solarisatie door 

 de primaire fixeering en sekundaire ontwikkeling kan aantoonen het 

 bestaan van een zilversubhaloïd, dat geen kiemeigenschap voor de- 

 ontleding bezit, zoo is daarmede het solarisatieverschijnsel nog niet 

 verklaard. 



!) M. Garey Lea (Phot, Korresp. 1887; S. 346), zoowel als Lüppo-Cramer (Phot. 

 Korresp. 1907 ; S. 538) toonden aan, dat het zilversubjodide een uiterst gemakkelijk 

 oxydeerbare stof is. 



2) Zeitschr. f. phys. Chemie. 1897; Bd. 23; S. 611. 



3 ) Phot. Rundschau. 1907; Heft 6. 



4 ) J. M. Eder. Jahrb. f. Phot. u. Repr. 1902 ; S. 58. 



. . . . . 1905 ; S. 61. 



