( 800 ) 



om de lucht bij a daarvan niets te zien geven ; daarbij was de halo 

 te zwak om de „Sch wellen werf' van het zilverhaloïd te overschrij- 

 den. In fig. 6 vertoonen de donkere loodranden van het venster door 

 de halo eveneens de vernietiging van de kiem ; daarentegen was 

 deze bij sterkere inwerking rechts in staat opnieuw kiemen te for- 

 meeren. 



Dat het verschil in lichtgevoeligheid tusschen de kiem en het zil- 

 verhaloïd groot is, blijkt uit de ruggen der honden en de schouders 

 der rechtsche vrouwenfiguur in fig. 5. De smalle blanke strook geeft 

 aan, dat nog een tijd, nadat aan het vrije oppervlak de kiemen 

 geheel vernietigd waren, het zilverhaloïd eerst opnieuw begon kie- 

 men te leveren, vanaf de sterkst belichte gedeelten te beginnen naar 

 de zwakkere. Bij toenemende lichtinwerking moeten deze strooken 

 dus smaller worden, hetgeen de figuur ook aangeeft, waar de link- 

 sche hond een sterkeren glans had dan de rechtsche. 



Geheel anders zijn de blanke strooken langs den rand der donkere 

 voorwerpen op den achtergrond links. Deze zijn geheel aan irradia- 

 tie toe te schrijven, want bij sterkere lichtintensiteitsverschillen naast 

 elkander zijn zij breeder dan bij zwakkere. 



Bij zeer nauwkeurige waarneming met schuin reflekteerend licht 

 bemerkt men, dat deze blanke strooken een grooteren glans bezitten 

 dan de direkt daaraan grenzende omgeving. Aau den linkerkant der 

 bladerkroon is dit beter te zien dan aan den rechter kant. Het licht 

 van de muur heeft links sterker ingewerkt dan rechts en vertoont 

 niettegenstaande de polarisatie der kopie een grootere dichtheid. Van 

 een overschrijden der kritische belichting is daarbij geen sprake. 



Ook dit verschijnsel is volgens de gegeven theorie verklaarbaar. 

 Daarbij werd toch aangegeven, dat dan eerst de kritische belichting 

 overschreden wordt, wanneer de sekundaire belichting eene grootere 

 hoeveelhetd «-zilversubhaloïd had geformeerd, dan van de primaire 

 belichting aanwezig was. Dus na het overschrijden van de „Sch wellen- 

 wert" van het zilverhaloïd kan opnieuw een oppervlaktebeeld ont- 

 staan, kan opnieuw de dichtheid toenemen en zal tevens de kopie 

 nog gepolariseerd blijven. 



Al de abnormaliteiten in de figuren 5 en 6 zijn hiermede verklaard. 



Ten slotte betuig ik nog mijnen dank aan den Heer P. H. Eykman voor 

 het beschikbaar stellen en opsporen van materiaal en de voortdurende 

 belangstelling in mijn werk. 



