( 806 ) 



tieke vleugelvruchten. De grijswitte of blauwachtiggrijze kleur der 

 bladeren trekt ook bij de levende plant opmerkzaamheid. In den bloei- 

 tijd trekt verder deze woudreus de aandacht, doordat hij dan bijna 

 bladerloos staat en voorkomt te midden van bijna uitsluitend altijd groene 

 boomsoorten. In zeer hooge bergstreken, op 2000 m. zeehoogte in 

 West- en Midden- Ja va (o. a. Preanger, Bagëlen) trekt deze soort de 

 aandacht door de voor die zeehoogte nog aanzienlijke afmetingen 

 van dezen boom, die bijv. op 2200 m. zeehoogte op den G. Këmbang 

 bij Bëdaka nog J m. stamdiameter bij 20 m. kruinhoogte had. — 

 De hierboven vermelde op Java betrekking hebbende gegevens over 

 standplaatsvoorwaarden en geographische verspreiding zijn ontleend 

 aan mijne grootendeels in K. en V. l.c. 257 — 258 gepubliceerde, in 

 1888 — 1903 in Java gedane waarnemingen. — In 's Rijks Herbarium 

 te Leiden en Utrecht vond ik bij de aldaar thans door mij geraad- 

 pleegde, door Jünghuhn, Blume, Reinwardt, etc, in Java verzamelde 

 herbarium-specimina geen bijzondere gegevens over standplaatscondi- 

 ties dezer soort vermeld ; meestal stond op de etiketten slechts „Java" 

 zonder andere aanwijzingen. 



§§ 2. Ver spreidingsmiddel- en. 



Als verspreidingsmiddelen dienen alleen de als samara bekende 

 vruchten, deze zijn wel in hoofdzaak op windverspreiding aangewe- 

 zen, maar schijnen op grond van een door mij genomen proef, boven- 

 dien ook geschiktheid voor transport te water te bezitten. Althans, indien 

 zij goed droog zijn, blijven zij meer dan 6 dagen op een 3| °/ 

 keukenzoutoplossing drijven. Zij worden bij deze soort op Java 

 zoover bekend, slechts eens per jaar, maar meestal in zeer groot 

 aantal tegelijkertijd voortgebracht. Hoewel de vleugelvruchten nogal 

 zwaar zijn, nl. in gedroogden toestand (met inbegrip van de vleugels, 

 die veelal 5 cm. lang bij 2 cm. breed zijn) ca. 100 milligram 

 wegen, en hoewel ik nooit op Java eenige aanwijzing kon con- 

 stateeren, dat de vruchten ook door dieren verspreid zouden worden, 

 heeft blijkens de hierboven opgegeven talrijke vindplaatsen de ver- 

 spreiding toch gemakkelijk plaats. Het voorkomen dezer soort uit- 

 sluitend in cle hooge bergstreken van verschillende nog werkzame 

 vulkaankegels op punten, welke 40 Kilometer of meer in rechte lijn 

 van elkander verwijderd en gescheiden zijn door heete laag vlakten, 

 waar deze soort in Java thans nooit in het wild aangetroffen is, 

 geeft den schijn, dat op Java de windkracht der hoogere berg- 

 streken voldoende zoude zijn voor het transport over 40 K.M. 

 afstand van zelfs zulke 'groote vleugelvruchten als Acer niveum bezit. 



