( 860 ) 



op, waardoor dit binnenste integument twee rijen van cellen dik wordt. 

 Meer dan twee rijen cellen ontwikkelen zich niet. Zij deelen zich 

 wel nog door wanden, die ten deele radiaal gericht zijn, ten deele 

 dwars staan ten opzichte van de lengterichting van den zaadknop. 

 Vooral het aantal radiale wanden is zeer verschillend in de beide 

 cellagen ; in de buitenste groot, is het daarentegen in de binnenste 

 klein. Dit heeft ten gevolge, dat men op de dwarse doorsnede het 

 aantal cellen van de binnenste laag van het binnenste integument 

 tellende, meestal slechts weinig meer dan 5 cellen vindt. Wanneer 

 later de cellen van het binnenste integument zich vergrooten waar- 

 door zij dikwijls afmetingen aannemen, die ze zeer sterk in het oog 

 doen vallen, zijn het vooral die binnenste cellen, die door hun grootte 

 afwijken. Daarmede gaat dan dikwijls gepaard de vorming van 

 sterke wand verdikkingen . 



Door de dwarse wanden, die in de cellen van het binnenste inte- 

 gument optreden, wordt dit in staat gesteld in de lengte te groeien. 

 Daarbij blijft echter de top van den nucellus vrij, wordt alleen om- 

 geven door het buitenste integument, zoodat deze in het endostomium 

 ligt. De sterke lengtegroei van het binnenste integument heeft dan 

 ook in hoofdzaak naar beneden toe plaats. Het blijft daarbij aan zijn 

 basis nabij de chalaza natuurlijk in verbinding met het nucellus- 

 weefsel . 



Hoogst merkwaardig is nu, dat het nucellusweefsel aan die sterke 

 lengtegroei van den zaadknop niet meer deelneemt door celdeeling. 

 Het gedeelte van den nucellus, dat buiten het binnenste integument 

 uitsteekt, blijft onveranderd, behoudens de veranderingen, die de 

 sporemoedercel ondergaat en die straks besproken zullen worden. 

 Alleen kan hier reeds opgemerkt worden, dat bij die vorming van 

 embryozak en eicel, dit geheele apparaat op dezelfde plaats blijft 

 liggen en dus nooit omgeven wordt door het binnenste integument. 



Het gedeelte van den nucellus, dat daaronder ligt, strekt zich nu, 

 doordat van de centrale en van elk van de 5, 6 of 7 peripherische 

 celrijen, waaruit het bestaat, een enkele cel (of misschien twee cellen 

 in sommige gevallen) buitengewoon sterk gerekt wordt; ook de kern 

 neemt dikwijls een gerekte gedaante aan, zoodat men den indruk 

 krijgt, dat hier een passieve uitrekking plaats heeft. Daarmee gaat 

 gepaard een oplossing van de overlangsche wanden terwijl ten slotte 

 ook de protoplasten min of meer ineenvloeien. Zoodoende ontstaat 

 hier een groote holte met protoplasma, dat dikwijls een peripherische 

 ligging heeft met 6, 7 of 8 kernen en misschien wel eens meer ten 

 gevolge van kernfragmentatie, die hier schijnt te kunnen plaats 

 hebben. 



