( 862 ) 



binnenste integument uitsteekt, daarbij natuurlijk voortdurend omgeven 

 door de laag epidermiscellen, die alleen later meer en meer platge- 

 drukt wordt eir daardoor moeilijker zichtbaar wordt. 



De kern van den embryozak deelt zich nu spoedig weer. Slechts 

 een enkele deeling werd gezien, waarbij de fixatie niet toeliet veel 

 bijzonderheden waar te nemen; maar het is wel aan geen twijfel 

 onderhevig, dat dit een homoiotypische kerndeeling moet zijn. De 

 as van deze deelingsfiguur ligt in de lengterichting van den zaad- 

 knop, dus ook van den embryozak. Van de twee zoo ontstane 

 kernen ziet men nog in de anaphasen der deeling de onderste 

 degenereeren, door een samenballing van de chromatinemassa, zoo- 

 dat deze aan de basis van den embryozak komt te liggen als een 

 zich sterk kleurende chromatine-achtige massa zonder struktuur. 

 Dit is blijkbaar alles, wat er van antipodiaal-apparaat en onderste 

 poolkern in dit geval te zien is. Ik zal deze kern de antipodiale 

 kern van den embryozak noemen. 



In tegenstelling met de genoemde kern neemt de andere een nor- 

 male gedaante aan en munt daarbij door zijn grootte uit. Spoedig 

 daarop volgt weer een deeling, waarvan ik verschillende stadiën heb 

 kunnen zien. De as van de deelingsfiguur ligt ook nu weer in de 

 lengterichting van embryozak en zaadknop. Op deze deeling volgt 

 voorloopig geen celdeeling, maar daarna deelt elk van deze beide 

 kernen zich nog eens. De deeling zelf heb ik trouwens niet waar- 

 genomen, alleen daarna 4 kernen gevonden ; deze tweede deeling 

 vindt blijkbaar uiterst snel plaats, want ik heb honderden preparaten, 

 die zich ongeveer in dit stadium bevinden, doorgezien, zonder het 

 eigenlijke deelingsstadium in handen te krijgen. Deze tweede deeling 

 vindt zoodanig plaats, dat de deelingsassen loodrecht op elkaar staan 

 en wel voor het bovenste kernpaar loodrecht op de lengterichting 

 van den embryozak, voor het onderste in die richting. 



Voordat deze laatste deeling heeft plaats gehad, ziet men den 

 embryozak nog als een enkele cel, zooals hierboven reeds werd 

 opgemerkt; na die deeling ziet men vier cellen ieder met een kern. 

 Het is natuurlijk mogelijk, waar ik de eigenlijke deeling niet gezien 

 heb, dat deze voorafgegaan wordt door een celdeeling, zoodanig, dat 

 elke cel een kern bevat en dat dan daarna elk van die beide cellen 

 zich weer deelt, nadat zich de kern gedeeld heeft. Hoe dit echter 

 ook zij, men krijgt ten slotte een viertal cellen, die, dat moet hier 

 nog opgemerkt worden, niet door cel wanden van elkaar gescheiden 

 zijn, dus vier naakte protoplasten. Van deze vier liggen er twee 

 bovenin naast elkaar, de twee synergiden, dan volgen er twee onder 

 elkaar, waarvan de bovenste de eicel is, de onderste alles wat er 



