( 863 ) 



van den embrjozak is overgebleven met de bovenste poolkern. 



Wanneer wij deze onderste cel maar eens eerst beschouwen, dan 

 zien wij dat deze klein blijft en dat de kern vrij spoedig samenbalt 

 tot een klompje chromatine waaraan geen structuur meer te zien is ; 

 dikwijls is daarbij ook nog de antipodiale kern te zien. In andere 

 gevallen is daar niets meer van waar te nemen ; ik vermoed, dat 

 deze dan zoover gedegenereerd is, dat hij niet meer zichtbaar te 

 maken is. Er zou nog een andere hypothese over op te stellen zijn, 

 namelijk dat deze kernen als twee poolkern en met elkaar versmelten. 

 Ik acht dit echter hoogst onwaarschijnlijk, juist omdat die kernen 

 zich in een zoo duidelijk degenerutiestadium bevinden. Trouwens van 

 dat heele verdere stuk van den embrvozak komt ook verder niet 

 veel meer terecht, Endosperm wordt niet gevormd; men ziet de cel 

 nog een tijdlang, totdat zij met de zich ontwikkelende kiem verdwijnt. 



De eicel en de synergiden ondergaan voorloopig geen verdere ver- 

 anderingen en zijn gereed voor de bevruchting. Deze heb ik alleen 

 bij Mok rem fluviatilis Auol. nauwkeurig kunnen volgen; in enkele 

 andere gevallen heb ik een jonge kiem gevonden of ook wel stuif- 

 meelkorrels gezien, die op de stempels gekiemd waren en tot stuif- 

 meel buizen uitgegroeid. Bij een nieuwe nog nader te beschrijven 

 soort van Apinagia komen naast de normale tweeslachtige bloemen 

 er ook andere voor, die geaborteerde meeldraden bezitten en die voor 

 zoover ik aan het beschikbare materiaal kon zien, binnen de gesloten 

 spathella blijven zitten. Of deze echter zonder bevruchting rijpe zaden 

 kunnen leveren, kan ik niet zeggen, daar zij zich niet verder hadden 

 ontwikkeld dan tot aan het hier beschreven stadium. In tal van 

 preparaten van verschillende Podostemaceae, die ik onderzocht, vond 

 ik trouwens zeer veel zaadknoppen, die op het hier genoemde stadium 

 bezig waren te degenereeren, blijkbaar omdat geen bevruchting had 

 plaats gehad. Het wil mij toeschijnen, dat de kans op een regelmatige 

 bestuiving bij deze planten vermoedelijk niet zoo heel groot is en 

 dat ten gevolge daarvan zooveel zaadknoppen ten slotte aborteeren. 



Maar ik wil thans nog beschrijven, wat ik van de bevruchting 

 gezien heb. Ik moet daarbij zeggen, dat ik van het binnendringen 

 van stuifmeelbuizen slechts zelden iets heb waargenomen ; ten deele 

 zal dit wel een gevolg zijn van de wijze van iïxeering, waarbij 

 zulke teere, dunne deelen gemakkelijk verschrompelen, terwijl ook 

 de kleuring niet goed gelukt. In elk geval kan ik wel zeggen, dat 

 de pollenbuis binnendringt door de mikropyle en dan tusschen twee 

 cellen van de epidermis van den nucellus heen het eiapparaat bereikt. 

 Ik heb in één geval twee kernen in den top van de pollenbuis waar- 

 genomen, waarvan de eene een generatieve, de andere een vegeta- 



