( 864 ) 



tieve scheen te zijn. In een ander geval zag ik een kern, die er zeer 

 langgerekt uitzag met een insnoering in het midden, zoodat het 

 evengoed twee generatieve kernen konden zijn. Wanneer ik alle 

 gevallen, die ik gezien heb, samenvat, dan geloof ik wel, dat de 

 verhoudingen in den top van de stuifmeelbuis normaal zijn, dus twee 

 generatieve kernen en één vegetatieve kern. Bij het eigenlijke be- 

 vruchtingsproces vereenigt zich de top van de stuifmeelbuis met een 

 van de synergiden • de synergide en vooral ook de eicel ondergaat 

 daarbij eigenaardige vormveranderingen, het lijkt wel iets op een 

 amoeboide beweging. Wat er dan verder in de synergide gebeurt, 

 is niet gemakkelijk te zien, omdat de inhoud zeer sterk kleurstoffen 

 absorbeert en sterk lichtbrekend wordt. Maar het is mij toch ook 

 hier ten slotte gelukt, het proces in hoofdzaak waar te nemen. Ten 

 minste één kern van de pollenbuis dringt binnen in de synergide 

 en neemt daarbij een min of meer wormvormige gedaante aan. Dan 

 vindt een versmelting van de synergide met de eicel plaats, zoodat 

 de protoplasten ten minste op één plek met elkaar communiceeren. 

 Deze communicatie duurt niet lang, maar gedurende dien tijd dringt 

 blijkbaar een van de generatieve kernen binnen in de eicel, in elk 

 geval vindt men daarna stadiën, waar in de eicel twee kernen 

 dicht bij elkaar liggen. Nog iets later liggen deze tegen elkaar, 

 vindt men ze versmolten op zoodanige wijze, dat het ontstaan uit 

 twee kernen nog te zien is. 



De bevruchte eicel vergroot zich nu spoedig, terwijl alle andere 

 cellen in de nabijheid verdrongen worden. Daar dan ook meestal 

 de epidermiscellen van den nucellus geaborteerd zijn, ligt die groote 

 cel vrij wel alleen in het endostomium, dit nagenoeg opvullende. 

 Door de eerste deelwand ontstaat een blaasvormige cel, die in deze 

 ruimte blijft liggen en een kleinere, die langzamerhand vooruitge- 

 schoven wordt in den pseudo-embryozak. Deze cel ondergaat nu 

 eenige deelingen, waarbij de cel wanden loodrecht op de lengterich- 

 ting van het jonge zaad komen te staan. Wanneer er zoodoende een 

 rij van vier cellen ontstaan is, worden de drie naar de micropyle 

 toegekeerde tot kiemdrager, de vierde deelt zich door een wand 

 loodrecht op de vorige en wordt tot kiemkogel. 



De verdere ontwikkeling van de kiem heb ik niet nagegaan, ten 

 deele wegens het ontbreken van voldoend materiaal, maar vooral 

 omdat Warming deze zaak reeds uitstekend behandeld heeft en met 

 afbeeldingen gedemonstreerd. In verband met het vele nieuwe, dat 

 door Willis ten opzichte van de kieming van de Podostemaceae 

 van Ceylon gevonden is, zou een onderzoek daaromtrent bij de 

 Amerikaansche vorrnen zeker zeer loonend zijn, daar wij pas een 



