( 868 ) 



stuk metaal in beweging, dan zal men er een eleetromagnetische 

 massa aan moeten toekennen, gelijk aan de som der eleetro- 

 magnetische massa's der positieve en der negatieve electronen. 

 Wanneer men daarentegen een stroom in het metaal opwekt, 

 dan zal men de energie daarvan niet kunnen voorstellen door 

 y a 2E m v*, waarin m de massa van een deeltje voorstelt en v de 

 snelheid, die het onder invloed der eleetromotorische kracht verkrijgt. 



Dit verschil is daardoor te verklaren, dat in het geval, dat het 

 metaal in zijn geheel beweegt, zoowel de electrische als de magne- 

 tische krachten, die van de verschillende electronen afkomstig zijn, 

 voor alle punten van de ruimte verschillende richting hebben en 

 elkaar nagenoeg opheffen, zoodat er slechts merkbare krachten over- 

 blijven in de punten, die zóó dicht bij een van de electronen liggen, 

 dat de door dat electron uitgezonden krachten sterk overwegen en 

 alleen in aanmerking genomen behoeven te worden. In het geval 

 dat er een stroom door het metaal gaat daarentegen, zullen de mag- 

 netische krachten van een groot deel der electronen elkaar versterken, 

 zoodat in een punt op eenigen afstand, waar de magnetische kracht 

 Jp van een enkel electron verwaarloosbaar klein zou zijn, de kracht 

 van alle (noem dit aantal iV) electronen, die in een ruimte-eenheid 

 van het metaal aanwezig zijn, bijna het bedrag N$) zal bereiken, 

 zoodat de energie van de orde iV^jjp 3 wordt. Deze energie is dus 

 volstrekt niet gelijk aan de som, maar van de orde iV-maal de som 

 van de energieën, die de afzonderlijke electronen daar ter plaatse 

 zouden teweegbrengen. Hieruit kan men afleiden, dat de energie 

 van den stroom veel grooter dan y a ^ m ^ Z &1 zr j n - 



Ofschoon het misschien wel de moeite waard zou zijn te trachten 

 het bedrag dier energie meer nauwkeurig te berekenen, komt het 

 mij voor, dat er weinig twijfel aan kan bestaan of men zou daarvoor 

 vinden : 



l /AL + L>)i> 

 waarin L voorstelt de coëfficiënt van zelfinductie, zooals men dien 

 gewoonlijk, alleen uit de magnetische energie, berekent, en 



V 9 L' i> — V 2 Smv\ 

 Denkt men dat slechts één soort electronen aan de stroomgeleiding 

 deelnemen, dan kan men V 2 2mv* ook voorstellen door 7 3 AW 2 per 

 volume-eenheid van het metaal. 



Denken wij nu dat wij te doen hebben met een cirkelvormigen 

 stroomgeleider met straal = R, terwijl de draad een cirkelvormige 

 doorsnede heeft met straal = r, dan wordt dus i= nr*Nev en 



jrr^jtR Nmv" 2R m 



L' 



(jtr'Nevy ' r* AV 



