( 879 ) 



van geen nut en zeker van minder belang dan een sterk magnetisch 

 splitsingsvermogen. Daar zeer dunne krisial schilfers van enkele tienden 

 mm. dikte, inzonderheid bij neodymzouten, reeds gitzwarte absorptie- 

 banden vertoonen, konden wij deze gebruiken en aan zeer sterke 

 velden blootstellen, meestal van 38 — 42 kilogauss; trouwens draagt 

 de juiste keuze, der dikte voor elk zout veel bij tot de duidelijkheid 

 van het spectrale beeld. De velden werden met een bismuthspiraal 

 gemeten ; de storing door de nauwe spleten is zeker minder dan 

 met de gewone ronde boringen ; de toeneming van de — verzadigde — 

 magnetisatie der poolspitsen bij hunne afkoeling tot — 190° is ver- 

 moedelijk gering; het ware wenschelijk over nadere gegevens omtrent 

 een en ander te beschikken. Intusschen meenen wij dat de nauw- 

 keurigheid onzer veldmetingen van dezelfde orde is als die der 

 aflezingen in het spectrum. Wij gaven ook nu weer aan deze de 

 voorkeur boven een photographische afbeelding; immers bij visuëele 

 waarneming bleek het identinceeren der lijnen met en zonder veld, 

 inzonderheid bij erbium verbindingen, beslist gemakkelijker. 



§ 21. Derde reeks. Wij hebben thans enkele organische 

 dubbelzouten van chromium en kalium met het oog op een mogelijk 

 ZEEMAN-effect onderzocht, waarvan de absorptiespectra bij gewone 

 temperatuur door Lapraik l ) uitvoerig werden beschreven. Het in onze 

 eerste mededeeling vermelde z.g. ,, blauwe" (dichroïtisch rood-blauwe) 

 chroomkaliuinoxalaat [ Ct\ K 6 {C^ 4 ) 6 -\-6K 2 O] vertoonde in vloeibare 

 lucht een sterken band 696,4—701,4 (verg. § 5); blijkbaar nog 

 te breed om hier in aanmerking te komen. Dit zuringzure zout mag 

 niet worden verward met de z.g. „roode" verbinding: 



Chroomkaliumoxalaat [Or i K i (C i 4 ) 4 -\-xH i O ; verschillende schrij- 

 vers stellen x = 8, 10, 12] ; dit werd door Croft in 1842 verkregen 

 en zijn absorptiespectrum door Brewster onderzocht 2 ). Sterk dichro- 

 ïtische (wijn rood- blauwgrijs) vermoedelijk monokliene kristallen. Bij 

 — 193° ziet men met den spectrometer in het rood eene menigte 

 fijne banden en lijnen, waarvan de meest opvallende zijn een vrij 

 sterke band 680,0 en een sterke band 692,5 tusschen de roode robijn- 

 banden R 3 = 691,8 en E x = 693,2 (verg. §§ 7, 17). 



Een plaatje, 1,5 m.m. dik moest met zonlicht w r orden onderzocht 

 wegens de sterke absorptie; om dezelfde reden kon de kristallogra- 

 phische oriëntatie niet worden bepaald. Bij — 193° had band 692,5 

 met ongepolariseerd licht een veldvrije breedte van 0,14 mi; in een 

 veld van 36,5 kgs. bedroeg de verbreeding ongeveer 0,05 ^. 



!) W. Lapraik, Journ. f. prakt. Chemie (2) 47 p. 307, 1893. 



-) A. Rosenheim, Zeitschr. f. anorg. Chemie 11 p. 196, 1896 ; en 28 p. 337, 1901. 



