52 ANTONI JÓZEF ŻMUDA 
przypuszczać, że rośliny tortowisk, znoszące tak niedogodne warunki, 
muszą być do nich nadzwyczaj przystosowane. co więcej, dosko- 
nale od dawna do nich przyzwyczajone, że zatem ich ojezyzną mu- 
szą być kraje o podobnych danych, tj. o jednostajnie lichych wa- 
runkach życia, bez żadnych okresów lepszych, któreby mogły po- 
budzić roślinę do as waa objawów życiowych w jakimś 
krótkim przeciągu cz 
W tego aby akirdciekich przebywa, znajdując tu wa- 
runki, najbardziej zbliżone do ojezystych, cały szereg gatunków 
północnych, takich jak Rubus chamaemorus „moroszka*, Ledum pa- 
lustre '), Empetrum nigrum (Lehman); prócz nich cały szereg roślin 
zbliżonych do nich morfologicznie lub biologieznie, jak Andromeda 
poliżrolia, Comarum palustre, Drosera rotundifolia. Salix repens, 
Betula pubescens, Pedicularis sceptrum Carolinum i inne; re- 
szta jest alina ży innych zbiorowisk, np. Campanula latifolia. 
wny, albo raczej przeważający charakter nadają florze 
Żmudzi rośliny typu środkowo-europejs skiego; inne ele- 
menty PA jakkolwiek ilościowo słabsze, nie są jednako- 
 woż 1m porządkowan e, jak to ma miejsce we florze środkowo- 
europejskiej, ale dość równomiernie się wybijają, na dowód, że 
: ję już na granicy fiory środkowo-europejskiej, że wkraczamy 
w inną, w czem utwierdzają nas północne granice rozsiedle- 
a, przypadające na te strony, lub leżące w pobliżu, m i 
ych środkowo-europejskieh gatunków: Aiuga genevensis (Mellendorf) 
(półnoena granica w Inflantach). Carpinus bełulus (półn.-wschodnia 
granica biegnie od płd.-zachodniego kąta Kurlandyi linią płd- 
o wschodnią k u Oharkowu), Cuscuta epithymum (tylko na polach z ko- 
-_ niezyną uprawną, — półnoena granica), Cyperus fuscus (półnoena gra- 
nica w powtówE: ara a ssj (północna granica w Estonii), 
