Myrsine relusaAil., Myrica Faya Ait., Diksonia Culcifa, filix speciosissiam, Acrostichum squa- 

 tnositm plurimacque plantae endemicne rarissimae, c. gr. Tolpis ttobilis, Microdcris ftlii, Sani- 

 cula azorica ; in densiore vero silvularum umbra : Sibthorpia europaea , Trichomanes specio- 

 sum et Hymenophyllum tunbridgensc. Cum his frcqucntissimc provcniunt Fragaria vesca ct 

 Polenlilla Tormentilla cum varielate ncmorali; dum locis humidis ct ad rivulorum ripas Carices 

 liis insulis propriac et pro maxima parte novae invcniuntur. Molliores declivitates , Antho- 

 xanthi praesertim cacspilibus vcstitae pratoruin vel polius pascuorum, qualia locis demissioribus 

 plane desideranlur, spcciem referunt, quaequc praeter magnam Bellidis azoricae copiani ele- 

 ganlissimam illani Ettphrasiam grandifloram, et ad margines ipsorum dumctosos alias complures 

 alunl plantas meinorabiles, c quibus Lysimachiae nemorum Ibrmam illa.ni nimis diu pro specic 

 propria habitam nominarc liceat. 



In regione sequcnle s. silvatlca frutices plcriquc supra nominati ct praescrtini Erica aw- 

 rica in veras increscunt arborcs, quibus allissitnis accedunt truncis Persea awrica et Myrica 

 Faya, nec non Picconia excelsa, quae vcro ccteris multo rarius et nonnisi versus superiorem 

 regionis terminum provenit. Inler fruliccs nominanda sunt frondosa Rhamui latifoliae virgulta 

 et Smilax tetragona caulc sarmenlisquc volubilibus ad arborum sylvestrium truncos scandcns. 

 Frequentissimc vcro in harum silvarum umbris provcniunt Filices — ubicunque climatis in- 

 sularis liumorc favcntur laetius vigcnles ct partcm dcciinam quartam ptantanun florac azoricae 

 vascularium efficientcs — species vero, quibus hic repraesenlanlur, partim europaeac sunt (Os- 

 tnitnda regalis, Plcris aquilina), partim his insulis cumMadera vel Canariis communcs (ISephro- 

 diiim Foenisecii, Allantodiae species , Pteris arguta). Margines silvarum scquenti rcgioni con- 

 termini speciosis Rubi Hochstetlerorum Iloribus adornanlur , cuius locum in vineis sepibus- 

 que regionum inferiorum Rubus frulicosus tenet. 



In infima denique regione, quam basalem diximus, quia montium colliumquc bascs ampleclitur 

 (verae enim planities hic rarius occurrunt), plantarum esculenlariim cullura Ilorae spontaneae parum 

 reliquit spatii excepto ipso littore, quod rarius arena conslat, sed plerumquc saxis praeruptis, quo- 

 rum basin maris acsluosi iluctus vcrbcrant. In hisctiam plurimae huiusregionisplantacendemicae, 

 uli Fesluca pelraea , Solidago azorica, Cerastium azoricum aliacquc crescunt. Silvas vero 

 prioribus temporibus fere ad mare usque descendisse et colonisationis historia et insularum 

 minus cullarum (Flores, Corvo) exemplo probalur. Ibi enim ipsa illa saxa Jittoralia silvis co- 

 ronantur, quaruin margines Androsaemi Webbiani et Solidaginis azoricac floribus aureis, 

 splendidissimis procul conspicuis mire condecoranlur. In omnibus vero insulis Ioca inculla 

 dumelosa Ericae, Myricae et Myrsines, quas inler praecipuas regionis silvaticae plantas etiam 

 nominavimus , virgultis obsidentur. *Ceterum huicce rcgioni inlimae s. basali omnes planlae 

 enumerationis nostrae, nondum in descriplionc regionum superiorum commemoratae propriae 

 sunt; quae quum pro maxima parte cum eius plagae, unde plantae sativac huc inlroductac 

 sunt i. c. Europae australis et praesertim Lusilaniae plantis omnino conveniant, multas earum 

 non vere spontaneas esse sed cum illis immigrassc, facile coniicietur. Quum vero quaestionis, 

 de quot et quibusnam earum hoc valeat, sotutio accuratissimas et specialissimas de singula- 

 rum statione et extensione disquisiliones et alii generis investigaliones hucusque planc delicientes 

 requirat, missam iaciamus hanc de vera ac genuina ilora azorica disquisitionem, fortasse ob 





