— 6 — 



Europa nec vero in America nec in insulis modo nominatis provenit; signum f* plantam 

 indicat archipclago canariensi (vel etiam Maderae) cum azorico et cum rcgione medilerranea 

 communem. Generaliora, quae de relationibus florae azoricac phytogeographicis cx hac ex- 

 tensionis specierum computatione possunt concludi, ad calcem huius capitis proponuntur. Cete- 

 rum ingenue fatendum cst, multas adhuc in enumeratione nostra, praesertim vero plantarum cel- 

 Iularium (exceptis fortasse Algis) explendas essc lacunas , ita ut iis, qui favente tempore ac 

 forluna hasce insulas adibunt, et novas specics delegendi ct ulleriores de earum, quas nomi- 

 navimus, habilationibus et stationibus observaliones instiluendi occasio relicta sit. Quamobrem 

 ctiam de Stalistica plantarum azoricarum, quippe quae cxactiori numerorum proportioni innitatur 

 necessc cst , hic yerba faccre nolui , scd stalim ad aliam eamque gravissimam argumcnti nostri 

 partem me converto. 



De distributione florae azoricae verlicali loco supra cilato ( Wiegm. Arch. p. 17—22) ube- 

 rius egimus, et in tabula adiecta regioncs vegelativas plantis characteristicis designatas in ideali 

 montis Pic de Pico imagine delineavimus. Eiusdem montis ascensionem, in qua praecipuc re- 

 gionum vegetationis verticalium ralio habebatur, serius descripsit cl. Watson (1. c. nr. XIX. 

 et XX.), cuius quuin viri in lalibus versatissimf observationes cgregie placita nostra confir- 

 massent, satis ea verilali accedere sperarc licebit. Quinque a d illius montis latera distinguen- 

 dae sunt regiones, quae hisce includunlur altitudinis terminis: 



I. Regio basalis s. culla: 0—1500' 



II. Regio mantana inferior s. silvalica: 1500' -2500'. 



III. Regio montana superior: 2500'— 4500'. 



IV. Regio virgultorum: 4500'— 5200'. 



V. Regio cacuminis: 5200'— 7000'. 



Redeunt eliam in ceteris insulis, ubiper Iocorum indolem licet, harum regionum analoga, cx- 

 cepta ultima , in cuius altitudinem non alius in hoc archipelago evehitur mons. Itaque etiam 

 in describendis regionibus et nominandis earum plantis characterislicis ad cunclarum insu- 

 laruui vegetationem respiciebatur, quoniam singularum plantarum stationes in ipsa enumcralione 

 sigillatim commemorantur. 



Ultima vel summi cacuminis regio, pcr se iam minima et pro maiore parte lavis durissimis 

 consita , paucas tantummodo in earum lissuris alit planlulas , inter quas Ericae azoricae et 

 Daboeciae polifoliae forma nana nec non Polygala nostras vulgaris floribus splendidissime 

 caerulcis, paulum ultra 6000' ascendunt, Thymus vero cacsptetius, Agroslidis species, et ultimo 

 loco Calluna vulgaris ipsius coni eruptorii basin (alt. 7000') attingunt. 



Hancce inferne cingit virgultorum regio, quae est fruticum, duobus exccptis, semperviren- 

 tium zona, 5—700' lata , ubi inter Iuniperi Oxycedri var. brevifoliae , llicis Perado et Ericae 

 azoricae virgulta cleganlissimos conspicis Vacciniorum (Uva di Serra incolarum) racemos et 

 hinc inde Daphnen lucidam Lois., quae vero sine dubio mera est D. Laureolae forma e loci 

 natalis indoie orta. 



Etiam in regione tertia , quam montanam superiorem appellavi , frulices modo nominati, 

 inlcr quos praesertim luniperus („Cedro« incolarum) praedorainat , saxorum fauces et vallecu- 

 Jas umbrosas obducunt, nec etiam summae illius regionis spccies deficiunt; scd accedunt iis 



