ubi vini maderensis, cui satis accedit, nomine plerumque venditur. Et hacc valdc operosa est 

 cultura; vineas enim, quarum optimae , quales sunt e. gr. prope Villa Magdalena ins. Pico, 

 inter saxa praerupla sitae sunt, ad arccndos venlos ct parcuin huiiii slraluiii cohibenduni per 

 singulas particulas muris cingere oportcl. Frumenta irequenti.ssitna sunt : Zea Mays ct Tritici 

 Hordcique species; praeterea Lupini, Phaseoli, Viciae species et Linum usitalissimum hinc inde 

 colunt incolae; ubique vcro, pracserlim locis editioribus et intra „Caldeiras a usque ad toOO' 

 praestantissima gignunliir Solairi tubcrosi et Ari Colocasiae (Yains) tubcra. In hortis pluriinae 

 Europae australis plantae iructiferae reperiuntur — Olea tamen nonnisi in insula Terceira planla- 

 tur — ; cum his Musa paradisiaca , Phoenix dactylifera , Dracaena Draco , Bromelia Ananas, 

 Saccharum officinarum , Contokulus Balatas aiiaque vegelabilia subtropica laelc vegelant, ila 

 ut hacce insulae aptissimam .slationem praebcre videantur, qua plantae rcgionutn calidiorum 

 in Europam introducendae duriori climali assuesci polcrint. 



Priusquam dc plantis insularum azoricarum spontaueis verba lacio, hocerit praemoncndum, 

 in terris tamdiu cullis floram introductam vel immigratam cum indigcna tam inlimc cssc com- 

 mixlam, ut, quid huic quid illi adsciscendum sit, vix adhuc ccrto iudicare possimus. Cetcrum 

 nonnullas plantas agrestes — c. gr. Veronica, Angallis et Convolvulus arvensis — cum frumcntis 

 immigrasse, alias, habitalionum vicinitalcm praediligenles — uli Ricinus communis , Passiflora 

 cacrulea, Canna indica ctc. — cx hortis aufugisse ncmo fere dubitabit. Scd certe sumina, 

 quac inter huius archipclagi cl Europac australis floram intcrcedit analogia et intima coniun- 

 ctio, climatis magis siniililudinc quam immediatae derivationi tribucnda est. lt vero slatim in 

 oculos incidat, quatenus haecce , de qua hic agitur, flora cum vcgetationc tcrrarum circumia- 

 centium conveniat, signis nuperrime a cl. E. Mcyer (in [Halle*sche] botan. Zeit. 1843. St. 13.) 

 proposilis usus sum. Ea igirur dircctionc , qua planla quaelibct florac nostrac dilionem non 

 transgredilur, numero eius ordinali lineam reclam apposui , ita ut numcrus undique lineis in- 

 clusus planlam endemicam signiliccl; quorsutn vcra hae lincac desiderantur, ibi planta ctiatn 

 in flora proxime adiacente, vel , s\ linca punclis exprimitur , in flora rcmotiore provenire satis 

 conslat. Et quidera quum harum insularum situs accuratiorcm caeli plagarum designationcm non 

 permitterct, hascequatuor floras sensu Iatiori vel regioncsposuimus, quac nostram quaquavcrsus 

 includunt : sinistrorsum America ; s u r s u m : Europa media et borealis s. cisalpina ; d e x- 

 trorsum: Europa australis s. transalpina s. regio meditcrranea inclusa Lusilania; deor- 

 sum: insulae Maderenses, quarumfloram dederunt viri clarissimi : Raddi (breve osscrvazioni sull' 

 isola di Madcra. Firenze. 1821.), Kuhl (boton. Zeit. 1821. I.p. 225—232.), Bowdich (excursion 

 to Madeira and Porto Santo. London 1825.), L. de Buch (I. c. p. 18P— 199.), lloll (in botan. 

 Zeitg. 1829. II. p. 689—701. et ibid. 1830. I. p. 369—392.), Lowe (Primitiac Ilorae ct faunae 

 Maderac ct Portus Sancti in Transact. of the Cambridgc philos. soc. 1831.), cl insuiae Cana- 

 ricnscs, de quarum plantis egregie scripsernnt ill. L. de Buch (I. c. p. 107 — 188.) et viri 

 doctissimi P. Barker- Webb et Sabin Berthelot (Histoire naturelle dcs iles Canaries. Paris. 



1833—44 ), quorum vero opus splendidissimum , quippe quod nondum ad iinem perdtb- 



cttini sit, singulis tantum huius nostri Iibelli partibus profuit. Ex iis, quae modo diximus, scqui- 

 tur, plantam, cuius numerus ita circumscribitur [~*^. ins. azoricis cum ins. maderensibus v. cana- 

 riensibus vel cum utrisque communem esse; si his duabus lineis I*, pla,nta azorica in tota 



