c. tab. — /. Webster a description of Ihc Island of St. Michael etc. Boston 1821. — Capt. 

 Boid a description of the Azores or Western Islands* London 1835. 8°. c. tab. — 



Tota harum insularum conformatio intime cohaeret cum earum charactere geologico, quem 

 egregie exposuit ill. L. de liuch (in Physikalische Beschreibung der Canarischen Inseln. Berlin 

 1825. p. 336—341. — vide etiam: de Vargas - Bedemar Resumo de observco~es geologicas 

 feitas em uma viagem a's ilhas Madeira, Porto Santo e Acores nos annos de 1835 e 1836. 

 Lisboa 1837. 8°.). Originem vulcanicam conspicua iam plurimarum elevalio prodit; interomnes 

 vero altissime extollitur insula Pico , cuius mons ignivomus „Pic" dictus, ab adverso insulac 

 Fayal littore angusto tantum freto sciunctus, usque ad 7000' pedum *) altitudinem ascendit. 

 Qui quamquam nuperioribus temporibus e crateribus tantum sccundariis ad ipsius lalcra sitis 

 lavam efludit, tamen etiam intra ipsum cacuminis craterem conum eruptorium, 300 circiter pe- 

 des altum, Iava vitrea compositum, et ex apertura subapicali vapores vulcanicos exhalantem 

 gerit. Conslant vero omnes haece insulac maxima pro parte et itidem ipse ille mons modo 

 memoratus saxis trachyticis, quibus alia vulcanicae originis e. gr. basaltes, varia lavae genera, 

 pumiccs, hinc inde admiscentur. In sola insula Sia. Maria proveniunt strata calcarea, petre- 

 factis ditissima, nec non argilla plastica, qua opcribus figlinis conficiendis utuntur insulani. 

 Virium vero vulcanicarum intra hunc archipelagum minime adhuc exslinctarum eflicaciam va- 

 riae testanlur eruptiones, quibus et his nostris temporibus vel in ipsa terra vel e maris fundo 

 ingentes assurgerunt crateres. Tali modo anno 1808 in insula St. Georg ortus est mons ultra 

 3000' altus; variisque temporibus (1638, 1719, 1811) c maris fundo emerserunt insulae, mari 

 aestuoso mox rursus abreptae. Certissime eliam circularis iila insula prope Villa Franca ins. 

 Terceira sita et „Porto do Ilheo u dicta nil est nisi crater hinc aperlura hians, per quam mare 

 intus penetrat, ita ut margines solum supra aequor cmineant. Praeterea complures in his in- 

 sulis deprehenduntur craleres elevatorii (ut Buchii utar designatione) ingentis magnitudinis, ab 

 incolis ob aliquam configurationis similitudinem ^Caldeiras^ i. e. cortinae appellati , quorum 

 parietes pumicibus constantes ab exteriore parte in summum marginem sensim ascendunt, unde 

 kiteriora versus repenle deiecti planum circularem compluria interdum millia circuitu metientem 

 includunt. Eiusmodi „Caldeirae« insulam Fayal coronantis parietes secundum cl. Watson ubi 

 maxime eminent , 3177' allitudinem attingunt, planities vero intra eos inclusa vel fundus eius 

 1760' supra mare elevatur. St. Miguel insula tres conlinet crateres elevatorios, quorum duo in 

 medio lacus continent; tertius vero praetcrea fontibus fervidis insignitur, quos incolae „Furnas u 

 appellant, indeque totae regioni nomen indiderunt; ibidem etiam vaporum varii generis exha- 

 lationes frigidaeque aquac minerales e solo pumicibus conflato erumpunt. Fontium mincralium 

 azoricorum sedimenta amicissimus C. Hochstetter (in Erdmann et Marchand Journal fur prakti- 

 sche Chemie XXV. p. 375. excerpt. in Leonhard und Bronn neues Jahrb. etc. 1843. p. 808.) 

 analysi chemicae submisit, et soli basaltici, unde erumpunt, elementa, aquis solula ad ipsarum 



*) Donec accuratiores mensiones accipiamus , huncce verilati proximum habebimus numerum, medium i»- 

 ter varias variorum autorum versiones, quod etiam loco supra citato fecimus; in tubula vero per 

 errorem montis cacumen iusto humilius delineatum est. 



