1022 



het eerste somiet ligt een mediane mond. Dat de mond der Cranioten 

 aan twee versmolten kieuwspleten beantwoordt, is een aanname (Dohrn, 

 1875), die, hoewel door de embryologie niet volkomen overtuigend 

 gesteund, toch reeds waarschijnlijk gemaakt wordt dooreen vergelijking- 

 met Amphioxus. De mond der Cranioten is in ieder geval een andere 

 dan die van Amphioxus, welke aan het linker spuitgat beantwoordt 

 (van Wijhe, 1907, ,,er frisst mit dem linken Ohre" x )), terwijl die 

 der Ascidien-larven, die doorbreekt op de plaats van den neuroporus 

 zelf, zoodat zelfs het voorste deel van de medullairbuis, het oude 

 stomodaeum, tevens deelneemt aan de vorming van den nieuwen 

 darmingang (Huntsman, 1913), andermaal een andere is. Hieruit 

 blijkt wel zeer duidelijk de secundaire natuur van den chordatenmond. 



Terwijl bij Amphioxus het endostyl als ventrale darmuitzakking 

 in- het eerste soma-segment, dus vóór den mond ontstaat, treedt dat 

 van Ammocoetes, resp. de aanleg van de schildklier bij de Cranioten, 

 in hetzelfde segment, dus vlak achter den mond op (Van Wijhe, 

 1907, p. 75). 



Van uit de voorste post-branchiale myotomen (Neal, 1897, p. -444, 

 Koltzoff, 1902, p. 304) groeien ventrale spierknoppen uit, gelijk 

 aan die, welke bij Gnathostomen de musculatuur der extremiteiten 

 leveren. Achter de laatste kieuwspleet omlaag en daarna naar voren 

 groeiend leveren zij de hypobranchiale musculatuur, die geïnnerveerd 

 wordt door de ventrale wortels van dezelfde post-branchiale myoto- 

 men (7 e — 12 e post-otische somiet volgens Neal), die de spieren gele- 

 verd hebben, gelijk dit bijv. ook voor de musculatuur der extremi- 

 teiten geldt. De aanvankelijke eumetamerie van kieuwspleten en 

 somieten gaat later, ook bij de andere Cranioten, verloren door een 

 achterwaartsche uitbreiding van den kieuwdarm, waardoor de kieuw- 

 spleten uiteenschuiven en de oorspronkelijk post-branchiale myoto- 

 men 7 — 12 thans epibranchiaal komen te liggen. De ventrale wortels 

 dezer somieten blijven achter de laatste kieuwspleet omloopen op 

 hun weg naar de hypobranchiale spieren en tijdens het uiteen- 

 schuiven der kieuwspleten vereenigen zij zich één voor één met 

 elkaar tot een gezamenlijken horizontalen stam, die, uit zeven wor- 

 tels ontstaande, achter de laatste kieuwspleet omlaag buigt. Dezen 

 kunnen wij den hypoglossus of plexus cervicalis noemen (tig. 1). 



De daarvóór gelegen ventrale wortels innerveeren de epibranchiale 

 muskulatuur, gevormd door de eerste zes ppst-otische somieten. 



x ) Betreffende den mond van Amphioxus komen wij thans dus tot een eenigszins 

 andere conclusie dan vroeger (1913, b). Een van die van van Wijhe (1882) 

 afwijkende opvatting der praemandibulaire holte der Cranioten voert ons tot een 

 bevestiging van van Wijhe's conclusies in andere richting. 



