1023 



Den vagus denkt zich Hatschek (1892, p. 152) als een primair 

 enkelvoudige zenuw, die dus tot het 2 e post-otische somiet behoort, 

 die echter in zijn ramus lateralis de laterale dorsale takken van 



T — S /" 7* 



Fig. l.V Hypoglossus van Petromyzon, naar Neal (1897). 



1 primair epibranchiale ventrale wortels. 



2 secundair „ ,, ,, (hygoglossus). 



alle volgende spinaalzenuwen heeft gecollecteerd en evenzoo in zijn 

 ramus branchio-intestinalis, met de rami post- en praetrematici, de 

 overeenkomstige ventrale takken van evenveel op hem volgende 

 zenuwen als hij meer dan één kieuwspleet innerveert (partieele 

 polymerie van den vagus). De ramus branchio-intestinalis, af te 

 leiden van den epibranchialen plexus van Amphioxus, dankt zijn 

 ontstaan, evenals deze laatste, ongetwijfeld mede aan het uiteenschuiven 

 der kieuwspleten. 



Voor het eerst vinden wij bij Petromyzon een begin van een 

 kraakbeenigen schedel, vergelijkbaar met het kopkraakbeen der 

 Cephalopoden, en evenals het laatste in aansluiting aan het centrale 

 deel van het zenuwstelsel en van de hoofdzintuigen ontstaand. Het 

 bevat, behalve het prostomium (dat Hatschek niet van het eerste 

 segment onderscheidt, doch daarmee samenvat als acromeriet, 1910), 

 slechts twee segmenten (Hatschek, 1892, p. 159), daar de schedel 

 met de gehoorkapsel eindigt. Het dak blijft grootendeels vliezig en 

 door vliezige wanden is het ook met den eersten neuraal boog, tus- 

 schen derde en vierde post-otische somiet gelegen, verbonden. Door 

 dezen vliezigen wand treden glossopharyngeus en vagus uit. 



Opmerking verdient, dat dus de hypoglossus ver achter den schedel 

 ligt en ook ver achter den vagus. Dat onder invloed van den laatsten 

 de op den vagus volgende spinaalgangliën zwakker ontwikkeld zijn 

 dan die welke meer naar achteren liggen, gelijk bij Gnathostomen 

 geregeld valt op te merken, blijkt uit geen der publicaties hieromtrent. 



Bij de Cyclostomen sluiten zich in menig opzicht de Amphibiën 

 nauwer aan dan de Selachiers, die weliswaar in menig opzicht 

 'primitief genoemd mogen worden, in andere echter weer meer over- 

 eenstemming met de Amnioten vertoonen dan de Ainphibiën. Dit 

 geldt bijv. voor de vroegste ontwik kelingsstadiën van hel ei, die 



