1026 



S 



de Amphibiën ontwikkelen de beide voorste post-otische somieten 

 geen myotomen meer, alleen het tweede nog wel een rudimentair. 

 De overige occipitale somieten echter wel. 



Hieruit ontstaat de epibranchiale musculatuur (Dohrn, 1885, p. 446, 

 Hoffmann, 1898, p. 265), die bij alle overige Gnathostomen, en ook 

 reeds bij de roggen, ontbreekt, en nog het sterkst ontwikkeld is bij 

 de primitieve Notidaniden (Fürbringer, 1897, p. 416). De hypo- 

 branchiale muskulatuur (Musculi coraco-arcuales) ontstaat uit de 

 ventrale knoppen van het laatste epibranchiale en de vier voorste 

 post-branchiale myotomen, zijnde het 4 de — 8 ,e post-otische somiet, 

 volgens Neal (1897, p. 450), en alleen van de laatste vier, alle 

 post-branehiaal, volgens Hoffmann (1898, p. 263). Geïnnerveerd 

 wordt zij door de ventrale wortels van deze laatste vier myotomen, die 

 ten deele binnen het bereik van den schedel, ten deele erachter liggen, 

 tezamen den plexus cervicalis vormend. Doordat ook hier de kieuw- 

 spleten later uit elkander schuiven komt deze plexus cervicalis weer 

 in een boog achterom de laatste kieuwspleet te loopen, ja, zelfs 

 wordt hij door het sterke ineenschuiven der kieuwspleten met den 

 plexus brachialis tot een gemeenschappelijken stam vereenigd, den 

 plexus cervico-brachialis, die zich eerst op het eind in een tak naai- 

 de hypobranchiale musculatuur en een naar de borstvin splitst (Fig. 2). 

 Dezen gemeenschappelijken plexus zag Hoffmann (1 901, p. 39) op geheel 

 dezelfde wijze ontstaan als door Neal voor den hypoglossus van Petro- 

 myzon beschreven wordt. Daar de schedel bij Acanthias 8 segmenten 

 bevat, dus 6 post-otische, zullen van de vier wortels van den hypoglossus 

 of plexus cervicalis, die zich volgens Hoffmann verwachten laten, 



pl.brach 



pl.cerv. 



Fig. 2. Plexus cervico-brachialis van Heplanchus, naar Fürbringer. 



1. primair epibranchiale ventrale wortels. 



2. plexus cervicalis. 3. plexus brachialis. 



de beide eerste (5 dc en 6 de post-otische somiet) uit den schedel komen. 

 Dit is inderdaad het geval (Fürbringer, 1897, p. 362). Bij geen enkelen 



