1027 



Selachier bedraagt het aantal met zekerheid geconstateerde intracraniale 

 (occipitale) hypoglossuswortels meer dan 2 (Fürbringer, l.c. p. 404), 

 vaak 1 of 0. Hieruit laat zich ongeveer het aantal in 

 den schedel opgenomen post-branchiale segmenten 

 bepalen. Voorloopig moet gezegd worden ongeveer, daar wij 

 omtrent het al of niet deelnemen van het laatste epibranchiale 

 myotoom geen voldoende zekerheid hebben. Neal (1897. p. 461), 

 onderstelt, dat een tijdelijk voorwaarts ineenschuiven van de kieuw- 

 spleten, waardoor de laatste onder, en niet achter het laatste epi- 

 branchiale myotoom komt te liggen, gelijk door hemzelf bij A canthiax 

 en door Miss Platt (1897, p. 458) bij Necturus werd waargenomen, 

 dit myotoom, dat daartoe anders geen gelegenheid zou hebben, som- 

 tijds in staat stelt ventraal uit te groeien. Vóór de occipitale hypo- 

 glossus-wortels (y, z, volgens Fürbringer) liggen somtijds nog eenige 

 ventrale occipitale zenuwen, die of vrij blijven {Hexqnchus, Heptan- 

 chus) of wel zich aanvankelijk bij den plexus kunnen aansluiten, 

 doch die alleen epibranchiale musculatuur innerveeren (.»;, tb, o, vol- 

 gens Fürbringer) en dus te j er gel ij ken zijn met cl e ventrale 

 wortels van de eerste zes post-otische myotomen van 

 Petromyzon, voor wie hetzelfde geldt. Van de occipitale myotomen 

 zijn dus de voorste primair epi b ranchi aal, de één of twee 

 achterste van post-branchialen oorsprong, en slechts door het uiteen- 

 schuiven der kieuwspleten epibranchiaal geworden. 



Bij Hexanchus en Heptanckus, waar het aantal kieuwspleten grooter, 

 doch het aantal occipitale hypoglossuswortels niet geringer is dan 

 bij pentanche haaien, bevat de schedel waarschijnlijk dus minstens 

 nog een of twee segmenten meer dan bij de laatste. Dit wordt ook 

 door het volgende bevestigd. De invloedssfeer van den vagus op de 

 hem volgende dorsale wortels, reikt bij Scyllium etc. tot even voorbij 

 de cranio-vertebraalgrens, eerst het tweede vrije spinaalganglion is 

 weer eenigszins normaal, terwijl het eerste gewoonlijk ontbreekt 

 (Fürbringer, p. 392). Bij Acanthias wordt nog in het laatste kop- 

 segment een ontwikkeld spinaalganglion gevormd, dat niettemin geen 

 dorsalen wortel meer voortbrengt. Bij He.vanchus en Heptanchus 

 echter is de laatste occipitaalzenuw van een ontwikkelden dorsalen 

 wortel met ganglion voorzien, hier reikt dus de invloed van den 

 vagus niet meer tot het einde van den schedel, die hier min of 

 meer geleidelijk in de wervelkolom overgaat. Nog meer geldt dit 

 voor de Chondrostei, waar bij vele soorten een groot aantal dorsale 

 en ventrale wortels den schedel verlaten (Fürbringer, 1897, p. 450] 

 en zelfs de geheele brachiale plexus daarin opgenomen kan worden 

 (ibid., p. 457). Voor de aanname, dat bij Hexanchus en Heptanchus 



67 



Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXVI. A". 11)17,18. 



