1028 



de langste schedel onder de Selachii gevonden wordt, pleit ook de 

 goede ontwikkeling der primair epibranchiale zenuwen (v, w, x 

 volgens Fürbringer) : bij pentanche haaien gaan als gevolg van de 

 afname van het aantal kieuwspleten de achterste dezer zenuwen in 

 postbranchiale, dus hypoglossuswortels over. 



Daarentegen schijnt bij roggen het cranium korter te zijn, het 

 aantal occipitale hypoglossus- wortels is meest 0, hoogstens 1 (Für- 

 bringer, 1897, p. 404), en de invloed van den vagus strekt zich tot 

 een eindweegs voorbij den achterkant van het cranium uit : de beide 

 voorste spinaalganglien ontbreken (Fürbringer, p. 392). Dit alles 

 wijst eer op een phylogenetische afname dan op een toename van 

 de lengte van den schedel bij de Selachiers. 



Bij Selachiers hebben wij dus gewoonlijk een gedeeltelijk intra- 

 cranialen, gedeeltelijk post-cranialen hypoglossus, waarvan de voorste 

 wortels gewoonlijk binnen de invloedssfeer van den vagus liggen 

 en daardoor hun dorsale gangliën verliezen. ,, Ven trale vagus wortels" 

 werden de occipitale zenuwen door Gegenbaur (1871, p. 521) genoemd, 

 wat juist is, als wij den vagus als een partieel polymere zenuw be- 

 schouwen en bovendien bedenken, dat bij de Selachiers beter van een 

 vago-accessorius gesproken kan worden. Met het reeds tweewaardige 

 vagus-ganglion versmelt nog het rudimentaire ganglion van het 6e 

 segment (Neal, 1898, p. 238), zoodat het vagusganglion nu drie- 

 waardig is, versmolten uit één normaal en twee rudimentaire gangliën. 



Bij Amnioten stemt het aantal occipitale myotomen, dat embryo- 

 naal wordt waargenomen ongeveer met dat der Selachiers overeen. 

 Het aantal intracraniale (occipitale) hypoglossuswortels wordt algemeen 

 als drie aangegeven, één meer dus dan bij Acanthias, doch daar het 

 aantal kieuwspleten één minder is (5), wijst dit erop, dat de grens 

 van den schedel ongeveer met die van de Selachiers overeenstemt 

 en de schedel dus ook een achttal segmenten omvat. Bij Selachii en 

 Amnioten beide wordt het eerste pronephros-trechtertje in den regel 

 in het 3 e somiet na de craniovertebraalgrens gevonden (Froriep, 

 1905, p. 119). De betrekking tusschen myotomen en kieuwspleten 

 laat zich hier niet met zoo groote zekerheid bepalen als bij lagere 

 Chordaten. Nemen wij echter als voorbeeld de instructieve afbeelding 

 van Van Bemmelen (1889, p. 254) voor Lacerta, dan meen ik als 

 meest waarschijnlijke opvatting hieruit af te mogen lezen, dat het voorste 

 afgebeelde occipitale myotoom beantwoordt aan het eerste somiet na 

 dat van den primairen vagus, dus het 3 e post-otische is (evenals bij 

 Amphibien en Selachii) en het laatste epibranchiale. Dit is het eerste 

 van de 5 myotomen, die volgens Van Bemmelen de hjpobranchiale 

 of tonginuskulatuur leveren, terwijl Corning (1895, p. 165) de mede- 





