1029 



werking van dit eerste ontkent, zoodat uit zijn opgave volgt, dat slechts 

 de voorste vier post-branchiale myotomen er aan deelnemen. Hiervan 

 behooren drie tot den kop, terwijl het vierde aan den atlas, beantwoordt. 

 Inderdaad wordt de tongmusculatuur geinnerveerd door een hypo- 

 glossus met drie oceipitale wortels, die zich met den eersten vrijen 

 ventralen wortel vereenigen (Fürbkinger, 1897, p. 506) tot een plexus 

 eervicalis, die zich in dit geval echter niet met den plexus brachialis 

 verbindt, welke bij Amnioten vaak ver naar achteren schuift. 



De hypobranchiale resp. tongmuskulatuur der Vertebraten stemt 

 dus in haar ontstaan en innervatie geheel met die der extremiteiten 

 overeen. Wellicht heeft zij met de laatste eenmaal de gedaante van 

 een continue serie ventrale spierknoppen gehad, die de musculatuur 

 der beide overlangsche ventrale plooien leverde, waarvan Balfour 

 de extremiteiten der Vertebraten afleidde, en waarmede wellicht de 

 metapleurae van Amphioxus met de daarin uitgroeiende myotomen 

 nog vergeleken mogen worden. Op de hypobranchiale mus- 

 kulatuur is ook de regel, door Fürbringer (1879, p. 389) 

 voor die der extremiteiten opgesteld, van toepassing, 

 dat de opbouw en innervatie niet gebonden is aan bepaald ge- ( 

 nummerde segmenten, doch dat plaats en aantal van de laatste 

 bepaald wordt door de ligging van het ,,segmentale niveau", waarin 

 het orgaan ontstaat en de meerdere of mindere ontwikkeling daarvan. 

 Verschuiving naar voren en naar achteren, uitbreiding en inkrimping 

 is mogelijk, zonder dat echter de myotomen zelf verschuiven, zich 

 deelen of versmelten, of wel nieuwe myotomen geïntercaleerd worden 

 of oude verdwijnen. De voorgrens van het hypoglossus-gebied wordt 

 steeds bepaald door de ligging van de achterste kieuwspleet, dus door 

 het aantal kieuwspleten. Wellicht kan soms ook het laatste epibran- 

 chiale myotoom er aan deelnemen, hoewel onder de boven geresu- 

 meerde waarnemingen slechts één hieromtrent is (Miss Platt, 1897). 

 die tot heden niet weersproken werd, terwijl bovendien het niet 

 deelnemen van den correspondeerenden ventralen wortel aan de 

 innervatie ook hier allen twijfel niet geheel uitsluit. 



Van het aantal kieuwspleten hangt ook af, of de voorste hypo- 

 glossuswortels binnen het bereik van de invloedssfeer van den vagus 

 komen, dus met eenig recht als ventrale wortels van den partieel 

 polymeren vagus (vago-accessorius) kunnen beschouwd worden 

 (Gegënbaur) of niet. Dit laatste is bijv. bij Petromyzon het geval. 



Van het aantal kieuwspleten én van de achtervvaartsche uitbrei- 

 ding van den schedel hangt af, of de voorste hypoglossusr wortels in 

 óen schedel worden opgenomen als oceipitale zenuwen. Hij Petromyzon 

 is de schedel kort en het aantal kieuwspleten groot: de hypoglossus 



(57^ 



