994 



is van den afstand r tot het middelpunt. Dan is de electrische 



potentiaal 



R 



(p = — I r* q dr -\- I tq dr 



r 



en uit de evenwiehtsvoorwaarde 



dep dT 



s dr ' dr 

 volgt 



r R r 



T = L d ^dr= f-^dr fr'Qdr, . . . - . (33) 



R >■ 



daar wij mogen aannemen dat T aan het oppervlak verdwijnt. 

 Voor het arbeidsvermogen E, de som van de electrische energie 



^iQ(fdS en de supplementaire energie | TdS vindt men na eenige 



herleiding 



lï R 

 16 f r 

 E = — n I r 2 Q dr IrQ dr (34) 



r 



Het behoeft nauwelijks gezegd te worden dat de voorstellingswijze 

 van Poincaré als een bijzonder geval in de hier uiteengezette be- 

 grepen is. Trekt zich de lading e meer en meer in een dunne schil 

 aan het oppervlak van den bol samen, waarover zij gelijkmatig 



e 2 



verdeeld is, dan nadert (34) tot de waarde , die men ook uit 



6 jiR 



(30) en (29) vindt, terwijl uit (33) volgt dat overal binnen de schil 



een spanning van de door (27) bepaalde grootte bestaat. 



§ 10. Gebruik makende, hetzij van de voorstellingswijze van 

 Poincaré, hetzij van de meer algemeene die in de laatste twee §§ 

 besproken is, zou men nu met inachtneming van de supplementaire 

 krachten in bijzonderheden kunnen nagaan hoe een electron in 

 verschillende gevallen in beweging gebracht en gedeformeerd wordt, 

 als niet het groote bezwaar bestond, dat de toestand dien wij be- 

 schouwd hebben, labiel is. Wat het model van Poincaré betreft, is 

 dit reeds lang geleden door Abraham opgemerkt, en in het algemeen 

 blijkt het op de volgende wijze. 



Daar men bij een stilstaand electron zoowel het electrische als het 



