988 



zooals in § 2 beschouwd werd, maar in gevallen waarin de over- 

 dracht van energie bij de botsingen een merkbaar deel van het 

 verschijnsel uitmaakt. Men zal in zulke gevallen, in welke de 

 onderlinge werkingen der molekulen in het spel komen, moeten 

 aannemen dat de betrekkingen (12) in elk punt der molekulaire 

 krachtvelden, ook wanneer deze misschien niet van electromagnetischen 

 aard zijn, gelden ; is dit het geval, dan zullen zij ook doorgaan als 

 men, met de analyse minder diep gaande, zoowel bij g als bij s 

 aan gemiddelden denkt over uitgestrektheden die groot zijn in 

 vergelijking met de molekulaire afmetingen. 



In verband met deze opmerkingen moge erop gewezen worden, 

 dat de relativiteitsmechanica ons ertoe dwingt, alle energie te 

 localiseeren ; het is b.v. geheel uitgesloten, dat wij de potentieele 

 energie van twee elkaar aantrekkende lichamen beschouwen als een 

 mathematische grootheid die geen andere beteekenis heeft dan dat 

 zij met de kinetische energie een standvastige som oplevert. Evenals 

 aan de energie wordt ook aan de hoeveelheid van beweging een 

 bepaalde plaats in de ruimte aangewezen. Zoo leiden de opvattingen 

 van Einstein er toe, diep in het mechanisme der verschijnselen door 

 te dringen. 



Kenmerkend voor die opvattingen is ook, dat in de uitdrukking 

 voor de energie nooit een onbepaalde addiiieve constante voorkomt. 

 Kent men alle bijzonderheden van een stelsel, dan is er in de 

 hoeveelheid van beweging niels onbepaalds. Hetzelfde moet dan ook, 

 wegens den besproken samenhang, van den energiestroom kunnen 

 gezegd worden, en dit sluit een onbepaalde constante in de waarde 

 van de energie uit. Immers, een dergelijke constante zou zich ook 

 doen gevoelen in den energiestroom waarmede men te doen heeft 

 als een stelsel, in translatiebeweging verkeerende, zijn energie 

 medeneemt. 



§ 6. Beproeft men, gebruik makende van de begrippen der mechanica, 

 zich in bijzonderheden een voorstelling te maken van de structuur 

 van een eleclron, dan moet men, behalve de electromagnetische 

 krachten, nog krachten van anderen aard invoeren; bestonden die 

 niet, dan zou het electron door de aan zijn oppervlak werkende, 

 naar buiten gerichte electromagnetische spanningen, of, wat op 

 hetzelfde neerkomt, door de onderlinge afstooting zijner gelijknamig 

 geladen deelen, uiteengerukt worden. Op de vraag naar richting en 

 grootte der bedoelde „supplementaire" krachten, zooals men ze kan 

 noemen, wordt een bepaald antwoord gegeven door een bekende 

 hypothese van Poincaré. Volgens deze zou de lading gedragen worden 



