Physiologie. — De Heer Boeke biedt eene mededeeling aan van 

 den Heer J. J. L. de Neve.- „Het gedrag der megakaryocyten 

 in de milt van de jonge kaf'. 



(Mede aangeboden door den Heer Zwaardemaker). 



I. Inleiding. 



Het is een bekend feit, hoewel lang niet algemeen in de literatuur 

 doorgedrongen, dat in de normale zoogdiermilt de reuzencellen (mega- 

 of megalokaryoeyten van Howell 1890) uit het embryonale leven, 

 na de geboorte nog eenigen tijd blijven bestaan. Ja, zelfs is aan ver- 

 schillende Fransche onderzoekers, o. a. Jolly en Rosello (1909) 

 maar vooral de Kervily (1912), gebleken dat bij de meeste zoog- 

 dieren in de normale volwassen milt reuzencellen kunnen worden 

 aangetoond. 



Het aantal reuzencellen evenwel dat men vindt in de embryonale 

 milt is veel grooter dan in de volwassen milt. Er moet dus een 

 wijze bestaan waarop die cellen in aantal verminderen, en dit na 

 te gaan was het doel van mijn onderzoek. De eigenlijke gestelde 

 vraag was deze: hoe en wanneer verdwijnen de megakaryocyten 

 uit de milt van de kat? En op deze vraag meen ik het antwoord 

 gevonden te hebben. 



II. L itera tuur bespre hing . 



Meer nog dan in de embryonale milt vindt men de reuzencellen 

 beschreven in lever en navelblaas. Dit komt omdat de meeste 

 onderzoekers die over dit onderwerp publiceeren getracht hebben 

 de jongste stadia der bloedsvorming na te gaan. En de milt wordt 

 betrekkelijk zoo laat aangelegd, in een stadium waarop de bloeds- 

 verhoudingen reeds zoo gecompliceerd zijn dat dit voor de haema- 

 tologen een onoverkomenlijke hinderpaal zou zijn. Bovendien zijn 

 in de milt op zichzelf de structuur- en weefselverhoudingen al spoedig 

 zoo ingewikkeld dat ook dit een belangrijk bezwaar oplevert. Voor 

 ons behoeft dit geen bezwaar te zijn omdat we toch slechts op één 

 bepaalde celsoort letten. 



Wanneer wij aannemen dat de reuzencellen een funktie bezitten, 

 dan moet eenige samenhang van het verdwijnen van die cellen met 



