1039 



bleken er namelijk verschillende voor te komen, ja bijna in iedere 

 groote vena. Ook de manier, waarop zij daar kwamen, werd spoedig 

 duidelijk, toen ik cellen aantrof, welke juist dwars door den vaatwand 

 heengingen (tig. 3 a en b). Bij nadere beschouwing kan men het 

 volgende proces uit de verschillende beelden opbouwen. Een reuzencel 

 die steeds sterk amoeboied bewegelijk is (Schridde 1905), zendt, 

 wanneer zij van plan is te verdwijnen, naar alle kanten pseudo-podiën 

 uit, en tevens gaat dit proces gepaard met alle gewone kenteekenen 

 van degeneratie. De kern wordt kleiner, rondt zich af, vertoont 

 geen duidelijke teekening meer, wordt veel donkerder, in één 

 woord: pyknotisch. Het protoplasma van dit cellichaam kleurt zich 

 aanvankelijk eenigszins donkerder met eosine, meer bruinachtig, 

 maar in een verder gevorderd stadium is het eytoplasma zelfs niet 

 meer te kleuren, en ziet men nog slechts den schimmigen omtrek 

 (tig. 4 c en d). Het eytoplasma der cel gaat nu, hetzij actief, hetzij 

 passief door den vaatwand heen en ook de kern gaat mee. Men ziet 

 wanneer men het proces nauwkeurig beschouwt, teekenen dat het 

 meer passief dan actief gebeurt. 



Fig. 3. Milt kat 2 weken. Zenker Uzerhaematoxyline-eosine, vergr. + 580 X' 

 a. megakaryocyte met een lange protoplasmasliert in liet I urnen van de vena aan 

 het einde niet meer kleur baar. Kern pyknotisch nog in de miltpulpa liggend. 

 b als a, maar de geschrompelde kern hier juist in het vaatlumen liggend, c. degene- 

 reerende megakaryocyte geheel in de vena gelegen, d megakaryocyte met nog 

 goed te kleuren eytoplasma, zonder uitloopers, maar met sterk pyknotische kern. 

 e. venawand. 



De protoplasmaslierten, we mogen dan wel niet meer van pseu- 

 dopodiën spreken, wijzen in hetzelfde vat. steeds dezelfde richting 

 uil (lig. 3 a en b). Dit. duidt op een meegevoerd worden door den 



