1040 



bloedstroom, wanneer het protoplasma eenmaal binnen het vaat- 

 1 urnen is gekomen. Nu bestaat er nog altijd een twistpunt over de 

 vraag of de venawand in de milt gesloten is, dan wel of er openin- 

 gen in voorkomen. Neemt men dit laatste aan dan zouden de slappe 

 futlooze degenereerende reuzencellen die vlak bij den vaatwand zijn 

 gelegen, bij de contracties van de milt door de openingen in den 

 vaatwand worden geperst. Dit komt heel goed overeen met de 

 beelden die de megakaryocyten opleveren in deze praeparaten. 



Immers wanneer het een actieve diapedese was dan zou een 

 pseudo-podium wanneer het eenmaal door den vaatwand heen was, 

 zich aan de andere zijde vastzetten tegen dien vaatwand, en dit beeld 

 nu zien we nergens. Integendeel, we zien hoe een protoplasmasliert 

 meer en meer wordt uitgetrokken in het vaatlumen en oplost. Ziet 

 men soms een geheele cel die in het vaatlumen ligt, dan vormen 

 zich daar allerlei onregelmatige protoplasma-figuren (fig. Ja en b). 

 En de losse pyknotische kernen vindt men af en toe geheel ont- 

 bloot van alle cytoplasma in het vaatlumen liggen. Ik meen dus 

 hier onmiskenbaar met een degeneratie te maken te hebben. 



Bij nader onderzoek bleken ook reeds in de l e week dergelijke 

 degeneraties te vinden te zijn. En ook hier en daar in de miltpulpa 

 vindt men groepen die geheel de teeken ing vertoonen zooals de 

 degenereerende reuzencellen in het vaatlumen of in den vaatwand 

 die opleveren. Het proces is dus niet geheel afhankelijk van het 

 intreden in de vaten. En dit is dus alweer een reden te meer om 

 in dit laatste een passief en niet een actief proces te zien. 



Geen enkele maal zag ik een normale reuzencel met fraaie 

 hoefijzervormige kern in een vaatlumen liggen, en ook dit pleit 

 voor de opvatting van het geheel. 



Bezien we nu de preparaten van een 3 weken oude kat, dan 

 vinden we het aantal reuzencellen aanmerkelijk verminderd. Dit 

 verwondert natuurlijk allerminst, in aanmerking genomen het uitge- 

 breide verval. In de 4 e week vindt men nog slechts enkele, meest 

 normaal uitziende reuzencellen. Het aantal is nu gewoonlijk niet 

 veel grooter dan de Kervily (1912) opgeeft voor de milt van de 

 normale volwassen kat. Hij noemt hiervoor de getallen 2 per c.m J 

 tot 20 mm 5 . Dus dit schijnt nog al wisselend. 



Geheel hetzelfde ziet men in de milt van het katje van 46 dagen. 

 Misschien is hier het aantal reuzencellen nog iets minder. Maar het 

 beeld vertoont hier in ieder geval geen verschil met dat van een 

 volwassen kattenmilt. Geheel verdwijnen doen de reuzencellen dus 

 niet. Trouwens de Rervily kon reuzencellen in de milt van de 

 meeste volwassen zoogdieren aantoonen. In het Leidsche laborato- 



