1048 



Fig. 1. Doorsneden van den visch, waarin men den 

 spierknobbel kan zien ; de twee deelen waaruit de 

 knobbel in hoofdzaak is opgebouwd, divergeeren 

 proximaalwaarts en geven daardoor in de onderste 

 doorsnede den indruk, dat er twee knobbels bestaan. 



ijscoupes gemaakt en ten slotte werd in pluispraeparaten getracht eenige vezels 

 zoover mogelijk te isoleeren. 



In de praeparaten ziet men, dat de knobbel overal opgebouwd is uit dwars- 

 gestreept spierweefsel, waarvan de vezels zeer ongelijk van grootte zijn en veel- 

 vuldig ontaardingsverschijnselen vertoonen. 



Het bindweefsel tusschen de spiervezels is toegenomen; de rangschikking van de 

 groote bindweefselscbotten komt vrijwel met normale verhoudingen overeen, maar 

 de fijnere bindweefselbundels rondom de afzonderlijke spiervezels zijn op vele 

 plaatsen belangrijk en onregelmatig verdikt. 



In het bindweefsel vindt men op enkele plaatsen een opeenhooping van kleine 

 cellen met ronde, onregelmatig gekleurde kernen en weinig protoplasma. 



In enkele praeparaten vindt men veel vetweei'sel, waartusschen de resten van 

 gedegenereerde spiervezels aantoonbaar zijn. 



Van bloeduitstortingen of bloedpigment is niets te zien. 



Bij de studie van de structuur der spiervezels deed zich allereerst de vraag voor, 

 hoe de normale rugspieren van Pleuronectus gebouwd zijn. Het is bekend, dat 

 men normaliter bij visschen eigenaardige groepeeringen van de fibrillenbundels 

 aantreft en wel zoodanig, dat de vezels uit één bepaalde spiergroep bij één bepaalde 

 vischsoort in dit opzicht meestal een karakteristieken bouw hebben. 



Lansimaki 1 ), die hiervan een uitvoerige studie maakte, vond nu in de rugspieren 

 van Pleuronectus, dat elke vezel aan haar peripherie met een dunne laag van lint- 

 vormige radiair gegroepeerde fibrillenbundels bekleed was, terwijl het midden met 

 cylindrische bundels was opgevuld. In eigen praeparaten van een normale schol 

 kon ik me van de juistheid dezer bevinding overtuigen (Fig. 2). 



In de praeparaten van den spierknobbel vindt men over het algemeen een grovere 

 fibrillaire structuur dan normaal ; de dwarse strepen daarentegen hebben normale 

 afmetingen en zijn bij alle niet gedegenereerde vezels duidelijk zichtbaar. 



De ty.pische normale vorm en groepeering van de fibrillenbundels is bij ver- 

 schillende kleinere vezels duidelijk waar te nemen; bij groote vezels daarentegen 

 is er van lintvormige bundels aan de peripherie vaak niet veel te zien. Enkele 

 zeer kleine vezels bezitten uitsluitend lintvormige bundels, die op dwarse doorsnede 

 een stervormige figuur te zien geven. 



] ) T. A. Lansimaki (Helsinfors): Ueber die Anordnung der Fibrillenbündel inden 

 quergestreiften Muskeln einiger Fische. Anat. Hefte. Heft 126, S. 254. 



