1051 



zij liggen soms aan de peripherie, soms in het midden en soms tusschen de 

 periphere en centrale fibrillenmassa. Kerndeelingsfiguren werden niet gevonden. 

 (In de figuren 3, 5 en 6 zijn de kernen der spierveze'ls niet geteekend, omdat zij 

 bij het ontkleuren spoediger verbleekten dan de fibrillen en daardoor niet goed te 

 zien waren). 



Zooals reeds vermeld is, vertoonen de meeste spiervezels sterke ontaardings- 

 verschijnselen : allereerst een uitgebreide vettige degeneratie; verder ziet men veel- 

 vuldig een verandering, die geheel overeenkomt met de bekende wasachtige 

 degeneratie. Deze verandering vertoont zich slechts hier en daar en breidt zich 

 meestal niet over de geheele vezel uit. Men ziet daarbij, dat de overlangsche en 

 dwarse strepen onzichtbaar worden, zoodat er een homogene massa ontstaat, die 

 in stukken en soms in grove korrels uiteenvalt. Tusschen de homogene klompen 

 komen bij vergevorderde stadiën vele ronde celkernen te voorschijn. Van sommige 

 vezels gaat de inhoud vervloeien, zoodat de wanden van de vezel tegen elkaar aan 

 komen te liggen. 



De boven beschreven spiervezels, waarvan de periphere fibrillen een circulairen 

 loop nemen, schijnen maar zelden in wasachtige degeneratie over te gaan: de 

 ontaardingsverschijnselen, die men bij deze vezels veelvuldig vindt, zijn van geheel 

 anderen aard ; men ziet hierbij, dat de fibrillen dunner worden, hun dwarse strepen 

 verliezen en in fijne draadjes en korrels uiteenvallen; deze detritus wordt geresor- 

 beerd, zoodat men tenslotte een vrijwel homogene massa overhoudt, welke haast 

 niet te kleuren is en zich duidelijk van de homogene klompen bij de wasachtige 

 degeneratie laat onderscheiden. 



Deze ontaarding komt het meest voor aan de periphere fibrillen, die vaak reeds 

 geheel in draadjes en korrels -uiteen gevallen zijn. terwijl de centrale fibrillen zich 

 alsnog vrijwel normaal voordoen. 



In vele vezels wordt het beeld nog ingewikkelder, doordat men tusschen de 

 circulaire fibrillen bundels van overlangs loopende fibrillen aantreft. Dit ver- 

 schijnsel komt soms op een zoo uitgebreide schaal voor den dag, dat er een waar 

 vlechtwerk van fibrillen ontstaat ; dit vlechtwerk is meestal alleen te zien in de 

 periphere fibrillenmassa, maar komt een enkele maal ook bij de centrale fibrillen 

 voor den dag. 



De fibrillen, die een zoo ingewikkelden loop hebben, vertoonen steeds teekenen 

 van degeneratie en in het algemeen kan men zeggen : hoe ingewikkelder hun loop, 

 des te verder is de degeneratie voortgeschreden. 



Deze veranderingen gaan zoo goed als altijd gepaard met een toeneming in 

 volume van de spiervezel; die soms een geweldigen omvang krijgt, zoodat af- 

 metingen van 250X250^ op dwarse doorsnede niet zeldzaam zijn. 



Bij dit geheele proces vindt men niet veel activiteit van den kant der spierkernen ; 

 ze zijn op sommige plaatsen wel in aantal toegenomen, maar kernopeenhoopingen, 

 zooals men die bij de wasachtige degeneratie soms aantreft, komen hier niet voor. 



Ofschoon de spierknobbel makroskopisch scherp begrensd leek, ziet men bij 

 mikroskopisch onderzoek in het omgevende spierweefsel nog verscheidene gedege- 

 nereerde vezels en ook vezels met een mantel van circulair loopende periphere fibrillen. 



Met uitzondering van bovengenoemde ophoopingen van cellen in het bindweefsel, 

 werden geen verschijnselen van ontsteking gevonden; deze cellen staan evenwel 

 vermoedelijk in verband met het opruimen van resten van ontaarde spiervezels, 

 zoodat we hieruit natuurlijk niet mogen afleiden, dat we met een ontstekingsproces 

 te doen hebben. 



