1053 



Muskelhjpertrophie entsprechen, die vielleicht mit den akromegal. 

 Prozesse in Zusaramenhang steht". 



Ofschoon de spierkernen in dat geval meer actief zijn dan in onze 

 praeparaten, is de overeenkomst tusschen deze afwijkingen overigens 

 zoo treffend, dat we ze wel als identiek mogen beschouwen. 



In de menschelijke spierpathologie zijn nog een paar gevallen 

 vermeld, waarbij de afwijkingen eenigszins op dit proces geleken: 



Erb *) beschreef in 1891 bij een geval van dystrophia muscularis 

 progressiva, „ineinandergeschachelte Muskelfasern", waarvan hij zegt 

 S. 184 ,,Stellenweise sieht man auch sehr sonderbare Spaltungs- und 

 Theilungsfiguren, wie wenn sich im Centrum der Faser eine neue 

 Faser entwickelt oder abgespalten hatte". 



Durante 3 ) beschreef in 1900 bij een geval van spierhypertrophie 

 van de armspieren soortgelijke beelden, welke hij als het resultaat 

 van concentrische deelingen opvat, hij zegt (p. 275) ,,C'est ainsi que 

 cette division peut être concentrique et au lieu de donner naissance 

 a deux fibres accolleés, peut séparer deux éléments, 1'un entourant 

 1'autre comme les parois d'un tube entourent Ie mandrin qu'on y 

 introduit". 



Het is jammer, dat deze schrijvers noch in den tekst, noch in 

 hun afbeeldingen eenige aanduiding geven omtrent den loop der 

 fibrillen, zoodat het nu niet mogelijk is de afwijkingen met die van 

 ons geval nader te vergelijken. 



Hun opvattingen maken ons ook het ontstaan van deze beelden 

 niet zeer begrijpelijk : het is lastig, zich in te denken hoe in het 

 centrum van een vezel zich een nieuwe vezel zou kunnen ontwikkelen 

 en nog moeilijker wordt het, zich voor te stellen hoe een spiervezel 

 zich concentrisch zou kunnen deelen ; beide voorstellingen zijn weinig 

 in analogie met andere beter bekende processen. 



Erb beschreef bij de dystrophia muscularis progressiva nog een 

 tweede afwijking, die in dit opzicht van belang is : hij zag dat de 

 dwarse doorsneden van verschillende spiervezels omslingerd werden 

 door zeer smalle en breedere spier-elementen, welke hij een eind- 

 weegs in het omgevende bindweefsel kon volgen; zij schenen zich 

 daar te vertakken en geleken in hun loop op capillairen. Zij worden 

 door Erb opgevat als fijne vertakkingen van spiervezels en in ver- 

 band gebracht met de zoogenaamde ,.Muskelkiiospen" van Neumann. 



1 ) W. Erb : Dystrophia muscularis progressiva. Deutsche Zeitschr. f. Nerven- 

 heilk. Bd. 1 S. 173. 



2 ) G. Durante: Hypertrophie musculaire volumétrique vraie du membre superieur 

 par augmentation de volume des fibres musculaires. Comptes Rendus de la Soc. 

 Anat. Paris Mars 1900. 



