1054 



Ofschoon deze beelden oppervlakkig beschouwd met de onze niets 

 te maken hebben, lijkt me toch ook deze waarneming voor ons van 

 waarde. 



Hoe belangrijk bovenstaande gegevens uit de literatuur ook zijn, 

 het ontstaan van de vreemdsoortige veranderingen wordt er ons 

 niet begrijpelijker door gemaakt. 



Wanneer wij nu trachten aan de hand van de praeparaten de 

 zonderlinge beelden nader te ontleden, dan moeten wij ons allereerst 

 afvragen, waar de circulaire fibiïllen vandaan komen. 



Op dwarse doorsneden ziet men ze bijna altijd door een spleet- 

 vormige ruimte van de centrale fibrillenmassa gescheiden ; op over- 

 langsche doorsneden evenwel konden we hier en daar duidelijk 

 aantoonen, dat ze inderdaad op enkele plaatsen met de centrale 

 fibrillen samenhangen : we zagen verschillende centrale fibrillen 

 ombuigen en in den peripheren mantel verdwijnen. Pluispraeparaten 

 leerden ons verder, dat de periphere fibrillen meestal niet zuiver 

 circulair maar spiraalvormig rondom de vezel loopen. 



Wij mogen dus zeggen, dat op enkele plaatsen van een spiervezel 

 zich fibrillen afsplitsen, ombuigen en vervolgens in spiraaltoeren en 

 kringtoeren rondom de vezel gaan loopen. De vezel wordt aldus 

 over een zekere lengte met een dikken mantel van deze fibrillen 

 omhuld, zoodat wij op dwarse doorsnede twee concentrische gedeelten 

 zien, die hier evenwel niet ontstaan zijn door een concentrische 

 deeling van de vezel, maar door abnormale vertakkingen. 



Bedenken wij verder, dat wij te doen hebben met vezels, die in 

 woekering zijn, getuige de hypertrophie, de overlangsche deelingen 

 en de talrijke jonge vezels, dan ligt het voor de hand, dat wij dit 

 proces in verband brengen met de bekende laterale uil bottingen van 

 spiervezels, de zoogenaamde ,,Muskelknospen" van Nkumann; vooral 

 waar de bovenvermelde tweede waarneming van Erb ons reeds met 

 groote waarschijnlijkheid leerde, dat een spiervezel in sommige 

 gevallen inderdaad ontwikkeld kan worden door elementen, die uit 

 deze ,,Muskelknospen" ontstaan. 



Ik zou den peripheren mantel der spiervezels dus willen opvatten 

 als gebrekkig ontwikkelde en abnormaal gegroeide laterale vertak- 

 kingen, waarbij de fibrillen zich niet, in afgeronde takjes vereenigd 

 van de vezel verwijderen, maar haar met spiraaltoeren en kring- 

 toeren omwikkelen. 



Met deze opvatting wordt het begrijpelijk, dat de circulaire fibrillen 

 dikwijls slechts ' op één of meer plaatsen van de vezel voorkomen 

 en soms groote gedeelten vrij laten; het is ook duidelijk, dat wij 

 op dwarse doorsnede meestal een smalle spleetvormige ruimte zien 



