1055 



tusschen de centrale en periphere fibrillenmassa; verder is het ver- 

 klaarbaar, dat we uit deze vezels enkele malen zeer dunne spier- 

 elementen zien ontspringen, die in het omgevende bindweefsel te 

 volgen zijn, terwijl het eindelijk ook begrijpelijk wordt, dat de 

 periphere tibrillen, abnormaal van oorsprong als ze zijn, meestal 

 spoediger in ontaarding overgaan, dan de centrale fi brillen, die de 

 eigenlijke spiervezel vormen. 



Deze opvatting laat natuurlijk nog vele feiten onverklaard; het 

 is vooreerst niet duidelijk waarom deze vezels op zoo groote schaal 

 dergelijke abnormale takjes vormen, waarom vervolgens de kernen 

 zoo eigenaardig blaasvormig gezwollen zijn, terwijl dat met de 

 omgevende vezels lang niet in die mate het geval is. Het is verder 

 nog onverklaard, waarom deze vezels zich zoo eigenaardig gedragen 

 ten opzichte van de ontaardingsprocessen : terwijl de omgevende 

 vezels grootendeels in wasachtige degeneratie overgaan, zien we dit 

 hier zelden en bijna constant daarentegen het bovenbeschreven 

 eigenaardige uiteenvallen der fibrillen. 



Dit alles kan geen toeval zijn, daarvoor komen deze verschijnselen 

 met te groote regelmaat voor den dag; het was mij echter niet 

 mogelijk voor deze bijzonderheden een bevredigende verklaring te 

 vinden. 



Wij komen nu tot de vraag hoe wij dit abnormaal gewoekerde 

 spierweefsel moeten opvatten ; mogen wij dit tot de tumoren rekenen 

 of niet? 



Makroskopisch maakt het weliswaar geheel den indruk van een 

 gezwel, maar bij mikroskopisch onderzoek kan deze diagnose m. i. 

 toch niet worden volgehouden ; vooreerst vindt men n.1. bij rhab- 

 domyomen steeds zeer kleine spiervezels (op dwarse doorsnede 

 meestal kleiner dan 20 jx, alleen Ribbert vond enkele grootere 

 vezels tot 80 (i) ; hier daarentegen zijn de vezels over het algemeen 

 vergroot, enkele bereiken zelfs een diameter van 300 (i. 



Bij rhabdomyomen ziet men verder dat de kleine spiervezels zeer 

 gebrekkig gevormd zijn; vaak kan men ze nauwelijks als zoodanig 

 herkennen ; ook bij een door Fiebiger *) gepubliceerd rhabdomyooni 

 van een visch waren slechts uiterst kleine en bijna niet te herkennen 

 spiervezels voorhanden. In het bovenbeschreven geval echter zijn 

 de kleine spiervezels veelal normaal gebouwd, terwijl de verande- 

 ringen juist, aan de groote vezels voorkomen. 



Vervolgens ziet men, dat de algemeene rangschikking van do 



l ) J. Fiebiger : Ein Rhabdomyom hei einem Kabljau. Zeitschr. f, Krebsforschung 



Bd. 7. S. 382. 



