1086 



dus niet het methylcarbanilide. Een volledige analyse gaf als resultaat : 



C = 73.21 % H = 5.62 % N = 13.11 •/,. 



Deze cijfers komen vrijwel overeen met de berekende voor het 

 s. diphenylureum, dat bij 235° smelt. 



= 73.58% H = 5.66°/ N = 13.21 % 



Een smeltpuntsbepaling van een mengsel van de verkregen stof 

 met het symm. diphenylureum gaf geen verlaging, zoodat vastgesteld 

 was, dat hier werkelijk deze laatste verbinding was ontstaan. Als 

 tusschenproduct zal bij deze reactie waarschijnlijk het methyl- 

 carbanilide gevormd zijn, dat daarna met het eveneens gevormde 

 zoutzuuraniline het diphenylureum heeft doen ontstaan onder af- 

 splitsing van methylaniline. Daarom werd nagegaan of bij verhitting 

 van het methylcarbanilide met zoutzuuraniline het symm. diphenyl- 

 ureum gevormd werd. Dit bleek ook werkelijk het geval te zijn. 

 Het ontstane product werd als zoodanig geïdentificeerd. 



Nu heeft Gebhardt l ), die bij arylthiourea analoge omzettingen 

 vond, reeds aangetoond, dat het methylcarbanilide bij distillatie 

 uiteenvalt in methylaniline en phenylisocyanaat. 



Men zou dus kunnen aannemen, dat in dit geval primair phenyl- 

 isocyanaat gevormd zou zijn en deze stof zich daarna verbonden 

 heeft met het aniline tot diphenylureum. Tegen deze opvatting pleit 

 echter, dat methylphenylthioureum, hetwelk met aniline gekookt, 

 eveneens diphenylthioureum vormt 3 ), reeds door verhitten metalko- 

 holische ammoniak op 100° phenylthioureum en methylaniline geeft. 

 Trouwens de omzetting door mij vermeld herinnert aan het door 

 v. Romburgh 3 ) en Mej. Wensink beschreven verdringen van de 

 dimethylamino-rest door NH a of NHCH, in 2.4 dinitro 1.3 phenyleen- 

 diamine-derivaten met behulp van ammoniak of methylamine, waarbij 

 eene splitsing van het oorspronkelijke product wel is uitgesloten. 



Enkele andere voorbeelden van deze reactie werden nog onderzocht. 



Dimethylcarbanilide CO [N(CH 3 XC,H 6 )] a bereid volgens Michler 4 ), 

 verhit met 2 moleculen zoutzuuraniline deed wederom symm. diphe- 

 nylureum ontslaan. 



Diaethylcarbanilide CO[N(C,H,)(C,H,)], bereid volgens Michler 6 ) 



'■) B. B. 17. 3036. (1884). 



a ) loc. cit. pag. 3034. 



*) Deze Verslagen XXUI, 966 (1914). In het org. chera. Lab. te Utrecht zijn 

 met aliphatische aminen meer analoge gevallen aangetoond, welke systematisch 

 zullen worden onderzocht. 



*) B. B. 12 1166 (1879). 



5) B. B. 9. 712 (1876). 



