1110 



en nat opgespannen papier. Na droging gaf dit een goed ondoor- 

 zichtig strak gespannen scherm. In dit scherm werden met een fijne 

 naald openingen geprikt, waarvan de grootte gevarieerd kon worden. 

 Hiertoe was de naald in een ronden houder bevestigd en deze 

 houder kon in een passend cilindiïsch buisje heen en weer glijden 

 en in een bepaalden stand vastgezet worden. 



Hierin had men een middel om alle openingen even groot te 

 maken en tevens om de grootte ervan te veranderen (door nl. een 

 grooter of kleiner stuk van de punt van de naald uit het cilindertje 

 te laten steken). 



Bij de tweede methode werkte ik met glasplaten met lycopodium- 

 poeder bedekt of wel met glasplaten met kwikbolletjes die door 

 verdamping op het glas neergeslagen waren. Het kwik kan men 

 gemakkelijk in bolletjes van T ^- g - mm. of kleiner neerslaan. Hun 

 grootte is echter ongelijk. Ik had drie zulke platen. 



De eerste methode levert veel voordeelen op. Men kan het ver- 

 schijnsel bij toenemend aantal openingen stap voor stap volgen, 

 terwijl bij even sterk afgebogen licht het direct invallende licht van 

 de booglamp niet verblindend werkt zooals in de andere gevallen. 

 Visueel kan men zoo de bijzonderheden van het verschijnsel veel 

 sneller, nauwkeuriger en met grooter gemak waarnemen dan door 

 fotografie mogelijk is, terwijl het optreden van kleurverschijnselen 

 niet aan het oog ontsnapte. 



De lichtbron was een booglamp op ongeveer 5 M. afstand van 

 het objectief van den kijker geplaatst. De lamp was zoo volkomen 

 mogelijk afgeschermd, terwijl de openingen in een draaibaar looden 

 scherm de „lichtpunten" leverden. Om de proeven te kunnen vari- 

 eeren waren de openingen ter grootte van 0.5, 0.4, 0.3, 0.25, 0.15 

 mm. aangebracht. 



Wat mij trof was dat men, met een klein aantal openingen in 

 het zwart papieren scherm beginnende en allengs, tot een grooter 

 aantal overgaande, het verschijnsel der vezelige structuur als het 

 ware geleidelijk ziet ontstaan uit het diffractiebeeld bij weinig ope- 

 ningen, welk laatste geheel aan de gewone theorie beantwoordt. 



Bij twee openingen ziet men, met wit licht werkende, een klein 

 aantal diffractiestrepen, waarvan de middelste ongekleurd is en door 

 het punt gaat, waar het beeld van het beschouwde lichtpunt 

 gevormd wordt. Dit punt zullen wij het middelpunt noemen. Aan 

 weerskanten van de middelste en meest intensieve streep ziet men 

 een klein aantal afwisselend lichte en donkere de spectraalkleuren 

 vertoonende strepen, die naar buiten toe steeds flauwer worden en 

 weldra overgaan in een gelijkmatig verlichten grond. Laten wij het 



