1111 



streepsysteem in het midden met A aanduiden, het gelijkmatig ver- 

 lichte veld aan weerskanten ervan met B. 



Dit moet zoo worden opgevat (verg. § 3) dat dit alles gesuper- 

 poneerd is op de diffractiefiguur (vlek en ring) van één opening. 



Bij drie openingen waarvan de verbindingslijnen een willekeurigen 

 driehoek vormen, neemt men drie streepsystemen A waar, resp. 

 loodrecht op de zijden van dezen driehoek. Zij doorkruisen elkaar 

 in de omgeving van het middelpunt O. 



Bij vier of meer openingen heeft men iets dergelijks, en zoo voort. 



Het geeft den indruk, dat steeds streepsy sternen, elk loodrecht op 

 een verbindingslijn van twee openingen, van welke streepsystemen 

 het aantal steeds toeneemt met het aantal openingen, elkaar in het 

 midden kruisen. Daardoor ziet men in het midden geen gepronon- 

 ceerde strepen; hier ontstaat wat men een „zonnebloemstructuur" 

 zou kunnen noemen. Maar naar buiten toe moeten de streepsystemen 

 uiteenloopen. Ik werd zoo tot de voorstelling gebracht, dat dit de 

 vezels bij het verschijnsel van Laue zijn. Werkt men met 50 

 openingen, dan ziet het verschijnsel er reeds geheel uit, zooals bij 

 een met lycopodium bestrooide glasplaat; het eenige verschil is dat 

 in het eerste geval de structuur grover vezelig is dan in het laatste 

 geval. Alleen kan het bij een betrekkelijk klein aan lal openingen, 

 al heeft men ze op „toevallige" wijze aangebracht, licht gebeuren, dat 

 onder al de verbindingslijnen enkele richtingen in bijzondere mate 

 vertegenwoordigd zijn. 



3. De opvatting, waartoe ik op deze wijze kwam, kan met een 

 eenvoudige wiskundige beschouwing worden opgehelderd : 



Voor het objectief van een kijker, die op een oneindig ver ver- 

 wijderd lichtpunt is ingesteld, is een scherm geplaatst, waarin een 

 groot aantal n gelijke cirkelvormige openingen verstrooid zijn. Het 

 scherm staat loodrecht op de as van den kijker; F zij het hoofd- 

 brandpunt van het objectief en wij beschouwen de lichtverdeeling 

 in het door F gaande focale vlak V. Volgens een bekende stelling 

 der diffractietheorie kan de intensiteit in een punt P van dit vlak 

 worden voorgesteld als het product van twee factoren, waarvan de 

 eerste de intensiteit is, waartoe één der openingen op zich zelf 

 aanleiding zou geven, terwijl de tweede de intensiteit i is, die men 

 zou hebben, indien wij, in plaats van de gegeven openingen, in de 

 middelpunten daarvan n onderling gelijke kleinere openingen hadden 

 en wel zoo klein dat zij als punten beschouwd mochten worden. 

 Beide factoren zijn functiën van de ligging van P in V. De eerste 

 bepaalt de lichtverdeeling in het buigingsbeeld B van één enkele 



