1114 



het. ongewapende oog. De glasplaat was opgesteld vlak voor het oog, 

 dat zich vanzelf op de lichtopening aecomodeerde. 



De proeven werden genomen in een absoluut donker vertrek. De 

 vlam was geplaatst in een volkomen afsluitende plaatijzeren kist met 

 een afvoerpijp naar de buitenlucht, terwijl de lepel met natrium 

 langs een vaste voering in de vlam gebracht kon worden, zonder 

 dat, zooals anders licht het geval zou zijn geweest, daarbij licht, 

 anders dan door één tijne opening naar buiten drong. 



6. Bij wit licht zijn de verschijnselen geheel anders dan bij homo- 

 geen licht. In plaats van (2) moet men dan nemen een som van 

 dergelijke uitdrukkingen voor de verschillende lichtsoorten, zoodat 

 wij in plaats van i a b kunnen schrijven 



Si a b 



Het somteeken £ slaat op de verschillende lichtsoorten. De licht- 

 verdeeling Si a b is nu een strepenstelsel met een beperkt aantal 

 strepen een lichte streep in het midden, aan weerskanten 

 lichte en donkere. Op eenigen afstand is Si a b = 0, omdat waar de 

 eene lichtsoort een positieve waarde van cos (rf a — (fb) geeft, een 

 naburige lichtsoort (die denzelfden indruk op ons oog maakt) een 

 negatieve waarde geeft. 



Bij wit licht heeft men dus de superpositie van een uniformveld 

 en van smalle streepsystemen die elkaar in het midden doorkruisen. 



Men mag hieruit besluiten : indien de klassieke theorie de door 

 v. Laüe onderzochte verschijnselen verklaren kan, dan zijn deze 

 streepsystemen de door hem waargenomen vezels. Maar of de theorie 

 de verklaring kan geven blijft vooralsnog eenigszins onzeker. 



Men moet namelijk bedenken dat in elk elementair streepsysteem 

 a,b de intensiteit wisselt tusschen — 2 en -|- 2, terwijl zij in het 

 gelijkmatig veld de veel grooter waarde n heeft.' Zijn er bijv. 10000 

 korrels, dan zullen bij de superpositie van het gelijkmatige veld met 

 één streepsysteem wisselingen van 10002 tot 9998 voorkomen, wat 

 natuurlijk onmerkbaar zou zijn. 



Eén enkel streepsysteem is dus niet te zien. Maar de verbindings- 

 lijnen der openingen twee aan twee, en dus ook de loodrecht op 

 die lijnen staande streepsystemen, hebben op door toeval bepaalde 

 wijze alle mogelijke richtingen. Strepen die op den achtergrond n 

 zichtbaar zijn, kunnen ontstaan wanneer een aantal streepsystemen 

 toevallig zoo weinig in richting verschillen, dat op niet te grooten 

 afstand van het middelpunt vrijwel de maxima (-f- 2) van het eene 

 met die van het andere samenvallen. De vraag of de oude theorie 

 het verschijnsel verklaren kan komt dus hierop neer: 



