111-5 



I. Is een dergelijke toevallige opeenhooping van verschillende 

 strepenstelsels in bepaalde richting naar de regels der waarschijnlijk- 

 heidsrekening in voldoende mate te verwachten? 



Met de theoretische behandeling dezer vraag zal ik mij niet bezig 

 houden. 



- Wel kan het volgende worden opgemerkt: In werkelijkheid zullen 

 vele strepenstelsels wegvallen. Men werkt nl. niet met een lichtpunt 

 maar met een lichtbron van zekere afmeting (opening in scherm). 

 Elk punt daarvan geeft een eigen diffractie- beeld en wel alle dezelfde 

 maar ten opzichte van elkaar verschoven. Daardoor worden de fijnere 

 strepenstelsels uitgewischt en wel verdwijnen zij geheel omdat de 

 middel waarde van cos [<p a — ( Pb) nul is. Daar nu de afstand der strepen 

 a,b omgekeerd evenredig is met den afstand a,b, zal elk strepen- 

 stelsel verdwijnen, dat beantwoordt aan twee openingen of korrels 

 die wat ver uiteenliggen. Het blijft intusschen de vraag of dit ver- 

 dwijnen van een aantal strepenstelsels wel aan de zichtbaarheid dei- 

 andere ten goede komt. 



7. Men kan de verschijnselen ook op andere wijze opvatten 

 (ofschoon natuurlijk equivalent met de vorige). Wij kunnen namelijk 

 eerst voor één lichtsoort de geheele resul teerende lichtverdeeling i 

 opmaken en dan al de verdeelingen voor de verschillende licht- 

 soorten superponeeren (Si). Hierbij moet bedacht worden dat dezelfde 

 intensiteit die bij een bepaalde golflengte 1 in een zeker punt P 

 gevonden wordt, bij andere A' voorkomt in het punt P' dat met 

 O en P op een rechte lijn ligt, zóó dat OP: OP' = X. X. 



Nu is volgens de klassieke theorie de lichtverdeeling i voor een 

 bepaalde X „korrelig". Gaat men tot een andere golflengte 7.' over, 

 dan worden de lichte en donkere vlekken in radiale richting ver- 

 schoven. Wij zullen dit „spectrale verschuiving" noemen. 



Natuurlijk zullen nu hierdoor, als men van homogeen licht tot 

 samengesteld licht overgaat, uit de korrels vezels ontstaan. Exner 1 ) 

 meende dat de waargenomen vezels zóó geheel verklaard kunnen 

 worden. Von Laue betwijfelde dit. Hij vestigt de aandacht er op, 

 dat in een door hem genomen fotografie van de buigingsfiguur eener 

 met lycopodinm bestrooide plaat, de vezels in den eersten buigings- 

 ring langer zijn dan met de spectrale verschuiving zou overeenkomen. 



(Zie ook slot van § 5). 



8. M. i. heeft v. Laue hierbij over het hoofd gezien, dat door 

 ineenvloeiing der lichte vlekken en evenzoo der donkere, strepen 



') Sitzungsber. Akad. Wien 76 (1877), p. b±2 ; Ami. d. Phys. 9 (1880), p. 289. 



