1116 



kunnen ontstaan, waarvan de lengte grooter is dan de lengte l tot 

 welke elke vlek wordt uitgerekt. 



Laat ons de aandacht vestigen op verschillende van uitgaande 

 lijnen. Wegens de toevallige verdeeling der lichte en donkere vlek- 

 ken (een gevolg van de toevallige verdeeling der lycopodiumkorrels) 

 zullen op den eenen straal de donkere vlekken op wat kleiner 

 afstand van elkaar kunnen liggen dan op den anderen. Dus zal 

 men op een bepaalden afstand van het middelpunt langs één straal 

 eerder een eenigszins donkere lijn krijgen dan langs den anderen. 

 Dit zouden de vezels zijn. De vraag is : 



II. Is deze toevallige praedispositie tot ineenvloeien, die men langs 

 sommige lijnen volgens de wetten der waarschijnlijkheidsrekening 

 mag verwachten (en die naar de gewone regels der optica enkel 

 uit de onregelmatige verstrooiing der buigende deeltjes voortvloeit) 

 voldoende om tot vezels van de waargenomen lengte aanleiding te 

 geven? Het is duidelijk dat de vragen I en II in den grond dei- 

 zaak op hetzelfde neerkomen. 



Alleen als -men deze vragen ontkennend zou moeten beantwoorden, 

 zou men tot het besluit moeten komen dat de klassieke optica niet 

 voldoende is om van de waarnemingen rekenschap te geven. Men 

 zou dan moeten aannemen dat reeds in homogeen licht radiale 

 vezels bestaan, iets dat zooals werd opgemerkt moeilijk rechtstreeks 

 kan worden uitgemaakt, doch waar zeker de met natriumlicht ge- 

 dane proeven niet op wijzen, of althans dat langs sommige stralen 

 behalve de bovengenoemde toevallige praedispositie nog een andere 

 bestond. Zoowel het een als het ander zou ons noodzaken tot wijzi- 

 ging in de grondslagen der difïractietheorie. 



Wat het ineenvloeien der door de spectrale verschuiving ontstane 

 vezels betreft, is het duidelijk dat dit des te eer zal gebeuren naar- 

 mate zij langer zijn. Nu hebben de vezels die de spectrale ver- 

 schuiving teweeg brengt, een lengte die evenredig is met den afstand 

 tot het middelpunt O; het ineenvloeien zal dus op eenigen afstand 

 van O meer plaats hebben dan dicht daarbij. Hiermede is in over- 

 eenstemming dat, zooals wij in § 5 zagen, de lengte der waarge- 

 nomen vezels naar den rand toe meer toeneemt dan aan de even- 

 redigheid met den afstand tot het middelpunt zou beantwoorden. 



8. Ten slotte wil ik nog een paar proeven beschrijven, die 

 (nevens de proef met het natriumlicht) mijne opvatting van het 

 verschijnsel steunen. 



Het is bij het buigingsverschijnsel van een scherm met een vijftigtal 

 openingen mogelijk op zeer directe wijze aan te toonen dat de 

 buigingsfiguur inderdaad uit interferentiestrepen is opgebouwd. Om 



