1117 



dit proefondervindelijk te bewijzen was het oculair van den kijker 

 op een wagentje bevestigd, dat snel op een paar rails heen en weer 

 geschoven kon worden. Het is duidelijk dat bij eene beweging van 

 het wagentje alle structuur in het focale vlak van het objectief 

 gevormde buigingsbeeld uitgewischt wordt in eene richting loodrecht 

 op de beweging. Als, daarentegen, in de richting der beweging een 

 interferentiebundel ligt, zoo zal deze ongeschonden bewaard blijven. 



Inderdaad, wanneer men het oculair op de aangegeven wijze snel 

 heen en weer beweegt, ziet men 1° de vczelige structuur van het 

 buigingsbeeld overgaan in een homogene witte vlek, waarop 2° in 

 de richting der beweging zeer fraai een interferentiebundel te voor- 

 schijn komt. 



Beweegt men het oculair op willekeurige wijze, doch zoo dat het 

 steeds scherp op het lichtpunt van het looden scherm ingesteld blijft, 

 dan ziet men op een homogeen lichtvlak, stralen interferentiebundels 

 rondwentelen. 



Deze proef gelukt niet meer met een scherm met een zeer groot 

 aantal openingen. Dit is waarschijnlijk hier aan te wijten dat bij 

 een zeer groot aantal openingen het aantal interferentiebundels dat 

 in dezelfde richting ligt zeer groot wordt. De afstand der lichtmaxima 

 in deze bundels is in 't algemeen zeer verschillend. Men zal derhalve 

 bij deze superpositie alleen de centrale streep overhouden en een 

 geheele bundel interferentiestrepen in de bewegingsrichting zal niet 

 in 't oog vallen. 



De tweede proef die ik zal beschrijven is afkomstig van Prof. 

 H. A. Lorentz. 



De gedachtengang die ertoe geleid heeft, is de volgende: wanneer 

 de ongelijke verdeeling van het licht bij gebruikmaking van zuiver 

 monochromatisch licht granulair is, dan zal het vezelige karakter 

 van het buigingsbeeld ontstaan door de spectrale verschuiving der 

 korrels van violet naar rood toe. Doch indien nu in die spectrale 

 verschuiving, die in den aard van het verschijnsel ligt, de eenige 

 oorzaak voor het ontstaan der vezels te zoeken is, dan is het 

 duidelijk dat eene tweede kunstmatig aangebrachte spectrale ver- 

 schuiving der korrels tengevolge moet hebben, dat de vezels niet 

 radiaal gericht zijn. Inderdaad gelukt het de vezels ook in andere 

 dan de radiale richting te voorschijn te brengen. Plaatst men voor 

 het objectief van den kijker, tusschen deze lens en de diffracteerende 

 plaat een prisma J ), dan zullen alle buigingsbeelden van violet tot rood 

 toe in eene bepaalde richting verschoven worden, en wel het roode 



') Men kan ook een klein prisma tusschen het oculair en het oog houden. 



