IJ 18 



beeld het verste. Inplaats van het lichtpunt in het midden der ronde 

 buigingsfiguur, dat het beeld van de opening in het looden scherm 

 is, ontstaat een lichtstreep AB aan het eene einde A rood en aan 

 het andere einde B violet gekleurd. Beschouwt men de ontstane 

 vervormde buigingsfiguur en wel op het verlengde van AB, aan de 

 zijde van B, dan zal men aan een punt P komen, waar de oor- 

 spronkelijke spectrale verschuiving, welke aan de buigingsfiguur eigen 

 is, opgeheven wordt door de gesuperponeerde spectrale verschuiving, 

 door het prisma teweeggebracht. In de nabijheid van dit punt moet 

 de structuur granulair zijn, terwijl de nieuw gevormde vezels verder 

 van dit punt af, daar naar toe moeten gericht zijn. En nu gelukt 

 het inderdaad gemakkelijk deze verschijnselen waar te nemen. 



Ook deze proef brengt derhalve een bewijs dat de vezels aan 

 spectrale verschuiving het aanschijn danken. 



Men ziet ze het best, als men voor het oog een geschikt Wratten- 

 filter plaatst ; met zulk een gksplaatje, dat van het lijnvormige 

 spectrum AB, slechts een gedeelte in het groen, ter lengte van 

 ongeveer \ AB, doorliet, werd in de onmiddellijke nabijheid van het 

 punt P een korrelige structuur waargenomen, geheel van denzelfden 

 aard als die, welke onder gewone omstandigheden bij het punt O 

 gezien werd. Verder van P af zag men streepjes langs lijnen die 

 naar P toegericht waren ; de lengte dezer streepjes was des te grooter 

 naarmate men verder van P kwam. 



Onderstaande figuur kan de zaak verder ophelderen. Laat CC' 



A C C' B P 







R y <? 



het door het filter doorgelaten deel van het lineaire spectrum AB 

 zijn, en laten wij de aandacht vestigen op de twee uiterste door- 

 gelaten lichtsoorten, voor welke het beeld van het lichtpunt in C 

 en C' komt, welke lichtsoorten wij met Cen C' kunnen aanduiden. 

 Laat l en X' hunne golflengten zijn, zoodat, daar A het roode uit- 

 einde van AB is, X ^> ?.' is. 



Stel dat men, met de lichtsoort C alleen werkende, een lichten 

 korrel in het punt Q ziet. Dan zou men klaarblijkelijk, als men 

 alleen met het licht C' te doen had, de overeenkomstige vlek zien 

 in een punt Q' , dat men vindt door C'Q' evenwijdig aan CQ te 



