1119 



trekken en de lengte van C'Q' te bepalen door de evenredigheid 



CQ : C'Q' = X:X. 



Voor tusschengelegen lichtsoorten komen de lichtvlekken tusschen 

 Q en Q', en wel, zooals men gemakkelijk ziet, als de lengte CC' 

 betrekkelijk klein is, op het rechte lijntje QQ' . Het verlengde 

 daarvan snijdt het verlengde van AB in het punt P, waarvan de 

 ligging bepaald wordt door de evenredigheid 



CP : CP' = X:X', (4) 



en dat dus steeds hetzelfde is, onverschillig met welk lichtstreepje 

 QQ' men te doen heeft. Het blijkt verder dat,' als RR' een tweede 

 lichtstreepje is, de lengten QQ' en RR' tot elkaar staan als de 

 afstanden Q'P en R' P. 



Dicht bij P waren de lijntjes zoo kort, dat men ze niet van 

 „korrels" kon onderscheiden, en gaf de lichtsoort C juist in P 

 een lichtvlekje, dan zou het overeenkomstige lichtvlekje in de licht- 

 soort C" daarmede samenvallen, zooals uit (4) blijkt. Natuurlijk 

 volgt uit het voorkomen van een lichtvlek in P, dat men in het 

 overeenkomstige punt van het beeld, als het prisma er niet was, 

 een radiaal gericht lijntje van de lengte CC' zou zien. 



In het bijzonder moge er de aandacht op gevestigd worden, dat 

 de afwezigheid van vezels in de onmiddellijke nabijheid van P 

 bewijst dat er bij homogeen licht geen vezels zullen gezien worden 

 en dat die, welke men bij niet-homogeen licht waarneemt, alleen 

 aan de in § 7 genoemde spectrale verschuiving te wijten zijn. Het 

 is nl. duidelijk dat, als men reeds in enkelvoudig licht bij P een 

 langs C P gericht lijntje had, dit nooit door het prisma tot een punt 

 zou kunnen worden gemaakt. 



Ten slotte moet het volgende worden opgemerkt. Dat, bij de proef 

 met het prisma, de vezels ,, radiaal" loopen, met P als middelpunt, 

 geldt alleen als men niet te ver van P komt. In werkelijkheid 

 loopen de lijnen langs welke de vezels vallen ongeveer zooals in 

 de figuur door L, L' wordt aangegeven. Om dit te verklaren zou 

 men in verdere bijzonderheden moeten treden. 



