1125 



- _4n(n-l)(n-2) 

 W 3 — 



A> 



Q,= 



n(n-l)(n— 2)(n — 3) 



CCL(h2)ip(l,S)da l da t da t , 



l iep (1, 2) da x do, . I jip (1, 2) do x da 2 



A* 



Daar het aantal der diffracteerende punten zeer groot ondersteld 

 wordt, zullen wij bij de toepassing dezer formules de factoren 

 n — 1, n — 2, n — 3 veelal door n vervangen. 



Voor het geval Q=P* geven bovenstaande vergelijkingen dan 



F^= u x +u,+ (py (17) 



waarin 



^ = ^1^(1,3)7*1,**,, ..... (18) 

 U t = ^jjL{\^)cp(\^)da x da i da l . . . . (19) 



is. 



§ 5. Om nu i', d.w.z. de gemiddelde waarde van den laatsten 

 term in (1) te vinden, stellen wij met het oog op (7) en (13) 



(f (1,2) — : cos k q (x x — xA 

 en passen (15) toe. Er komt dan 

 — n (n — 1) CC n(n — l)f 



) CC n(n—l)Y C 



I cos k p (x, — xA . dö. da. = I cos ko x . do 



A* JJ V.M .; .i. . a* IJ 



Uitgestrekt over den cirkel A met den straal R is 



(20) 



ƒ 



2nR 



cosk()x.d<J= J x (k q R), ..... (21) 



k q 



waarin de laatste factor de BEssELsche functie J x is. Derhalve : 



>'=?= .4» (n- 1)1 l ^ R } > (22) 



Wij merken hierbij op dat, op een constanten coëfficiënt na, de 

 laatste factor de intensiteit i voorstelt, die men in het beschouwde 

 punt zou hebben als de cirkel A zelf als buigende opening diende, 

 zoodat wij kunnen schrijven 



i' = 4n (n — 1) i . 



Strikt genomen is dus i' niet nul. Zelfs wordt (daar voor kleine 

 waarden van x, «/, (x) = £ x is), in het beeldpunt F(q=zQ) 



i' = n (n — 1) 

 en volgens (1) 



i = n -f- i' = n 1 , 

 zooals te verwachten was. 



73* 



