Sterrenkunde. — De heer J. C. Kapteun biedt eene rnededeeling 

 aan van den heer W. J. A. Schouten : ,,Over de Parallax 

 van eenige Sterrenhoopeii" . (Eerste rnededeeling). 



(Mede aangeboden door den heer E. F. van de Sande Bakhuyzen). 



Bij de meeste sterrenhoopen is directe meting der parallax of 

 bepaling van den afstand uit de eigenbewegingen der sterren uit- 

 gesloten. We moeten dan tot andere middelen de toevlucht nemen. 

 Door Prof. Kapteyn is in Contrib. Mt. Wilson Observ. N°. 82 aan- 

 getoond, hoe men de parallax van sterrenhoopen kan bepalen uit 

 de schijnbare magnitude, indien men aanneemt, dat de lichtkracht- 

 kromme bekend en overal in de ruimte dezelfde is. 



Indien men van een groep sterren, die practisch denzelfden afstand 



tot de zon hebben, de gemiddelde schijnbare magnitude m bepaalt 



van alle leden, helderder dan m , dan heeft men, indien de licht- 



h 

 krachtkromme den vorm cp (M) dM = — — - e , -hHM—K? ( IM heeft, 



1/3.41 



/ '«o 

 m e~ h\m+5— A+5 log tt) 2 ^ m 

 — 00 



m 



s: 



'o 



e -A*(M+5_A'-|-6Zo0 7O*d TO 



of, na herleiding: 



m = K — 5 — 5 log jt — 



2h r p , 





h (m — K -\- 5 -Y 5 log jt). 



Indien h en K bekend zijn, is uit deze formule terstond rt te 

 bepalen. 



Het is onze bedoeling na te gaan, in hoeverre deze manier van 

 afstandsbepaling bruikbaar is en welke uitkomsten men verkrijgt 

 bij eenige van de meest bekende sterrenhoopen. Om de praktische 

 toepassing te vergemakkelijken hebben we bij ons onderzoek de 

 methode in eenigszins anderen vorm gebruikt. 



In het geciteerde artikel Aan Prof. Kapteyn werd als voorbeeld 

 een voorloopige waarde voor de parallax van de Kleine Magel- 

 haenst'he Wolk bepaald en werd een nadere bepaling met behulp 

 van een photographie, die zich te Groningen op het Astronomisch 



